Paged wybór biegłego rewidenta

W regionie wytworzył się ciekawy układ rynkowy. W regionie wytworzył się ciekawy układ rynkowy. W przypadku Polski realna jest obniżka ratingów przez kolejne po S&P agencje, tymczasem Fitch właśnie podniósł ocenę wiarygodności Węgier Decyzje inwestycyjne dotyczące Polski od kilku miesięcy obciążone są ryzykiem związanym z ocenami ze strony agencji ratingowych. Inwestorzy otrzymują potwierdzenie swoich obaw (np. dotyczących kwestii fiskalnych) w raportach m.in. Moody’s czy Fitcha, co przenosi m.in. spór o Trybunał Konstytucyjny na poziom rozważań, czy tego typu czynnik jest wystarczający, aby obniżyć rating dla kraju. W przypadku Węgier ostatnią decyzją agencji Fitch było podniesienie ratingu, co może tworzyć mylne wrażenie co do sytuacji fundamentalnej obu krajów. Fakty są jednak takie, że inwestorzy są ostrożni w przypadku inwestycji w złotego, przychylniejszym okiem patrzą natomiast na forinta. Kontrowersje W dyskusji o ratingach należy najpierw bliżej przyjrzeć się, czym tak naprawdę są oceny wystawiane przez agencje oraz czy należy przykładać do nich tak dużą wagę, mając na względzie historyczne kontrowersje. Na rynku liczą się przede wszystkim trzy największe instytucje: Moody’s, Fitch i Standard & Poor’s. Zwyczajowo ruch jednego z tych podmiotów pociąga za sobą odpowiednie dostosowanie w postaci zmiany ratingu lub perspektywy przez pozostałe agencje. Instytucje stosują również różną metodologię wyznaczania ocen inwestycyjnych oraz stosują różne skale przedstawiania wiarygodności. Zwyczajowo jednak przyjmuje się założenie, że im bliżej 3xA (AAA, czyli tzw. prime), tym skala wiarygodności kraju jest wyższa. Niżej są oceny z zakresu B (BBB+/-, Baa) oraz oceny określające dług emitenta jako wysoce spekulacyjny. Agencje zwyczajowo wydają osobne oceny w zakresie długu denominowanego w walucie krajowej oraz zagranicznej. Cała idea oceny inwestycyjnej polega na ocenie wiarygodnościdanego kraju bądź podmiotu, co powinno bezpośrednio przekładać się m.in. na koszt długu. Im niższy rating kraju, tym rentowności obligacji powinny być wyższe. Tyle teorii. W praktyce zmiana ratingu przez jedną agencję niekoniecznie przekłada się na zmianę rentowności obligacji w średnim terminie. Najczęściej dopiero potwierdzenie danej tendencji przez pozostałe agencje przynosi wyraźny ruch na rynku. Ma to związek z tym, że wielu inwestorów zagranicznych posiada wewnętrzne regulacje zabraniające inwestować w dane aktywa o niższej ocenie inwestycyjnej wydanej np. przez dwie agencje. Z tematem agencji ratingowych wiąże się również dużo kontrowersji w postaci podważania m.in. perspektyw ratingów i szybkości działania agencji podczas niedawnego kryzysu w strefie euro. W tamtym czasie na rynku panowała opinia, że agencje reagowały po zaistnieniu wydarzenia oraz w momencie, gdy rynek wyceniał już bankructwo — na przykład Grecji. Pochodną tych wydarzeń wydaje się być zmiana podejścia agencji do ocenianych podmiotów, stąd m.in. dość agresywne, wyprzedzające ruchy ze strony Standard & Poor’s. Złoty w defensywie Potencjalne zagrożenia ze strony agencji ratingowych są jednym z powodów ostatniego gorszego zachowania się polskiej waluty na tle koszyka walut krajów Europy Srodkowo-Wschodniej. Doszło nawet do dość niecodziennej sytuacji, kiedy niedawna obniżka perspektywy przez Moody’s przyniosła podbicie wycen krajowych aktywów, ponieważ część inwestorów dopuszczała już obniżenie samego ratingu (z aktualnego A). Warto jednak pamiętać, że nadanie perspektywy negatywnej jest bezpośrednią zapowiedzią możliwości obniżenia samej oceny w kolejnych miesiącach. W opiniach ze strony agencji znajdujemy potwierdzenie aktualnych obaw rynkowych związanych z Polską. Inwestorzy niepokoją się trwającym sporem wokół Trybunału Konstytucyjnego, co w połączeniu z ciągle nierozwiązaną kwestią przewalutowania kredytów we frankach tworzy nam niepewny układ polityczno-ustawodawczy, który może doprowadzić do zwiększenia napięć na linii Komisja Europejska (KE) — Polska. Ponadto agencje zwracają uwagę na obawy dotyczące budżetu na 2017 r., gdzie wzrost wydatków (500+, potencjalne obniżenie wieku emerytalnego) oparte są na dość dyskusyjnych wpływach oraz szacunkach. W konsekwencji, możliwe wydaje się przekroczenie przez wskaźnik deficytu do PKB poziomu 3 proc., co wiązałoby się z możliwością powrotu do procedury nadmiernego deficytu nakładanej przez KE. Nie można więc wykluczyć, że po decyzji S&P o obniżeniu ratingu w styczniu 2016 r. pozostałe agencje zdecydują się na podobny krok. Scenariusz ten jest tym bardziej prawdopodobny, iż Moody’s zdecydował się ostatnio na obniżkę perspektywy, a raport Fitch podkreśla rodzaje ryzyka związane z niższym wzrostem gospodarczym (agencja obniżyła perspektywę wzrostu z 3,5 do 3,2 proc. w 2016 r.). Ratingi w regionie Zwyczajowe podejście inwestorów do aktywów w regionie Europy Środkowo-Wschodniej znajduje odzwierciedlenie w samych ratingach nadanych przez agencje. Jednymi z najwyższych ocen mogą pochwalić się Czechy, które traktowane są często jak tzw. regionalne safe haven. To się jednak trochę zmieniło, po tym jak czeski bank centralny zdecydował się ustanowić kurs minimalny korony do euro. W dalszym ciągu jednak czeskie obligacje 10-letnie notowane są na rynku wtórnym z rentownością na poziomie około 0,5 proc. W przypadku Węgier przez ostatnie lata agencje utrzymywały oceny w okolicach BB+, a więc blisko spekulacyjnych. Było to w dużej mierze pochodną obaw rynków o realną skalę obniżenia deficytu oraz długu publicznego. Znamienne jest, że w 2011 r. węgierski rząd określał decyzje te jako „atak finansowy”. Dodatkowy problem stanowił pakiet reform premiera Viktora Orbana, w wyniku których m.in. sektor bankowy został obłożony podatkiem. W zeszłym tygodniu Fitch podniósł jednak rating dla Węgier, zmieniając ocenę z BB+ do BBB-. W konsekwencji wytworzył się więc ciekawy układ rynkowy. W przypadku Polski realne wydają się obawy o obniżki ratingu ze strony pozostałych agencji, podczas gdy w przypadku Węgier inwestorzy spekulują pod poprawę rynkowego sentymentu i ocen inwestycyjnych nadanych blisko cztery lata temu.

Tagi: