Jelcyn nie żyje
Partyjny aparatczyk, którym był przez ćwierćwiecze, czy szczery demokrata, za jakiego chciał uchodzić przez dekadę? Spory o Borysa Jelcyna potrwają jeszcze dziesięciolecia. I pewnie pozostaną nierozstrzygnięte. Z jednej strony przeszedł do historii jako przywódca oporu przeciwko puczowi Janajewa, który stojąc na czołgu, wzywał mieszkańców Moskwy do obrony białego domu — siedziby Rady Najwyższej, z drugiej — dwa lata później wydał rozkaz ostrzelania z czołgów tego samego białego domu, by zmusić do uległości nieposłuszny parlament. Za jego rządów rozkwitło w Rosji życie polityczne i wolność słowa, ale też wówczas rozpoczęła się trwająca do dziś awantura czeczeńska. Dziś ten okres Rosjanie określają jako czas „wielkiej smuty”.
Polska też ma parę wspomnień o Jelcynie — podczas swojej wizyty w Warszawie zapowiedział, że nie będzie stawał na drodze Polski do NATO, przekazał dokumenty na temat mordu w Katyniu, wreszcie — to za jego rządów pożegnaliśmy się z Armią Radziecką.
Borys Jelcyn ma zapewnione miejsce w historii, chociażby dzięki jednemu podpisowi złożonemu w leśniczówce w ośnieżonej Puszczy Białowieskiej, gdy parafował rozwiązanie Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Ale był też pierwszym w historii prezydentem Rosji i pierwszym przywódcą tego kraju, który dobrowolnie pokojowo opuścił ten urząd. Swoją rezygnację ogłosił w sylwestrowy wieczór 1999 roku. Kończył się XX wiek. Burzliwy, tragiczny, pogmatwany. Podobnie jak jeden z głównych aktorów tej epoki.
Adam Sofuł