Do końca roku resort gospodarki rozstrzygnie, którym inwestorom udzieli wsparcia finansowego. Do podziału ma 23 mln zł, o które walczy 80 firm.
W październiku po raz czwarty od wejścia w życie ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji polskie i zagraniczne firmy ubiegały się o dotacje z ministerstwa gospodarki.
Dylemat Salomona
Jak zwykle wnioski opiewały na kosmiczną kwotę — tym razem było to 608 mln zł, podczas gdy w puli ministerstwa zostało 23 mln zł. Wniosków przybywa — w 2002 r. było ich 330, a w tym — 460. Tymczasem budżet na ustawę rośnie bardzo powoli: z 90 mln zł w 2002 r. zwiększył się do 113 mln zł na ten rok, chociaż mówiono o 400 mln zł. Zdaniem Antoniego Styrczuli, byłego prezesa PAIZ, potrzeby są znacznie większe i sięgają 1 mld zł. Może jednak będzie lepiej.
— W przyszłym roku na wsparcie rząd przeznaczy sto kilkadziesiąt milionów złotych. Te środki będą mogły być powiększane o fundusze unijne i wówczas potroją się. Wsparcie inwestorów byłoby wtedy naprawdę znaczące, a to dobrze, bo nie można na ten cel żałować pieniędzy. W końcu obecnie — z konieczności — odrzucane są bardzo dobre wnioski — uważa Andrzej Szejna, wiceminister gospodarki.
Nie wszyscy zgadzają się jednak z opinią, że ustawa przynosi dobre efekty.
W ogóle nie dawać
— Właśnie kończę opracowywać raport o polityce regionalnej. Okazuje się, że wspieranie inwestycji jest jednym z najbardziej nieefektywnych sposobów rozwoju regionu. Zdarza się, że inwestor otrzymuje wsparcie, a potem wycofuje się z danego kraju. Tego typu działalność rządu nie jest skuteczna w długim okresie, a pieniądze można wydać na bardziej efektywne rozwiązania — sądzi Ryszard Petru, ekonomista Banku Światowego.
Wśród pierwszych beneficjentów, którzy złożyli wnioski w sierpniu 2002 r., znalazły się m.in. państwowe: rafineria Glimar i Zakłady Azotowe Puławy.