Komunikat TS:
Komisja stoi na stanowisku, iż sporny system podatku VAT nie jest zgodny z dyrektywą w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w zakresie obliczania podstawy opodatkowania, dokonywania odliczeń, i obowiązków związanych z poborem podatku VAT nałożonych na osoby podlegające obowiązkowi podatkowemu.
Kwota podatku wynikająca ze spornego systemu podatku VAT ustalana jest za pomocą metody ryczałtowej i wynosi dla każdej z podróżujących osób 7% kwoty 285 PLN. Kwota ta, pomnożona przez liczbę pasażerów danego autobusu, uważana jest za kwotę podatku VAT należnego z tytułu usług wykonanych na rzecz pasażerów danego autobusu na danej trasie. Powołując się na orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym w przypadku świadczenia usługi międzynarodowego przewozu osób całkowita należność za tę usługę celem określenia części trasy podlegającej opodatkowaniu w każdym z państw członkowskich, których to dotyczy, powinna zostać podzielona proporcjonalnie do odległości pokonywanych w każdym z tych państw, Komisja wyraża pogląd, że sporny system podatku VAT, ustalając we wszystkich wypadkach kwotę 285 PLN jako podstawę opodatkowania, nie uwzględnia rzeczywistej odległości pokonywanej w Polsce przez autobus.
Komisja wskazuje ponadto, że zgodnie ze spornym systemem podatku VAT podatnik nie musi rejestrować się dla potrzeb podatku VAT w Polsce. Co za tym idzie, nie przysługują mu żadne prawa ani nie ciążą na nim żadne obowiązki wynikające z ustawy o podatku VAT. Nie może on zatem odzyskać zapłaconego w Polsce podatku VAT, na przykład z tytułu zakupu paliwa.
Komisja podnosi także, że sporny system podatku VAT oparty jest na specjalnej deklaracji składanej w dwóch egzemplarzach przez podatnika, tj. kierowcę autobusu, w urzędzie celnym na granicy z chwilą wjazdu autobusu na terytorium Polski. Prowadzi to do powstania, niezgodnych z dyrektywą, formalności związanych z przekraczaniem granic.
W dzisiejszym wyroku Trybunał orzekł, że poprzez nałożenie podatku VAT za pomocą metody ryczałtowej na przewoźników mających siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności, lub miejsce zamieszkania albo pobytu poza terytorium krajowym, Polska naruszyła zobowiązania wynikające z dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.
W odniesieniu do argumentu Polski, zgodnie z którym podjęte zostały prace legislacyjne w celu zaprzestania naruszania dyrektywy w zakresie obliczania podstawy opodatkowania, Trybunał przypomniał, że istnienie uchybienia należy oceniać na podstawie sytuacji państwa członkowskiego, jaka miała miejsce w chwili upływu terminu wyznaczonego przez Komisję w uzasadnionej opinii. W związku z tym nie można brać pod uwagę ewentualnego przyjęcia przepisów po upływie tego terminu. Tymczasem w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii Polska nie uchwaliła jeszcze przepisów niezbędnych do zastosowania się do przepisów dyrektywy 2006/112.
Trybunał uznał za trafny zarzut Komisji, że wynikający ze spornego systemu podatku VAT brak możliwości skorzystania z prawa do odliczeń oraz istnienie formalności związanych z przekraczaniem granic są sprzeczne z przepisami dyrektywy.
Trybunał stwierdził, że Polska nie dostarczyła precyzyjnych i merytorycznych informacji odpowiednich dla uzasadnienia jej obrony, a przez to nie wykazała, że zarzuty naruszenia przepisów dyrektywy są bezzasadne.
W konsekwencji Trybunał orzekł, że poprzez nałożenie podatku VAT za pomocą metody ryczałtowej na przewoźników mających siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności, lub miejsce zamieszkania albo pobytu poza terytorium krajowym, Polska naruszyła zobowiązania wynikające z dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.