Komu przyda się forfaiting

opublikowano: 19-06-2013, 00:00

To idealne narzędzie dla eksporterów realizujących dużą, jednorazową transakcję z płatnością ponad pół roku

Kto wie, co to jest forfaiting? Firmy często biorą go za faktoring. I nie bez powodu, bo te dwa narzędzia mają ze sobą wiele wspólnego. Choć nie aż tyle, żeby je mylić.

Nie tylko faktury

Forfaiting i faktoring działają na podobnej zasadzie — mamy do czynienia z nabywaniem przez instytucję finansową nieprzeterminowanych wierzytelności, które mają zostać spłacone przez odbiorców w ramach dostaw towarów i usług.

— W przypadku faktoringu, faktor skupuje faktury wystawione przez kontrahentów klienta, w zamian za co ten otrzymuje określoną część należności z tych faktur, zwykle 90 proc. Umożliwia to firmie niemal natychmiastowy dostęp do gotówki, na którą musiałaby czekać do momentu zapłacenia faktury przez kontrahenta — tłumaczy Andrzej Puta, dyrektor departamentu finansowania handlu i faktoringu w HSBC Bank Polska.

Podobnie w forfaitingu. Tyle że w przeciwieństwie do faktoringu, który jest rozwiązaniem posprzedażowym, a więc konieczne jest przedstawienie faktur, forfaiting może być wykorzystywany na różnych etapach cyklu, zarówno przy zakupie maszyn do wyprodukowania finalnego produktu (dyskonto weksla z awalem banku), jak i przy sprzedaży towarów bądź usług np. pod akredytywę (dyskonto po zaprezentowaniu zgodnych dokumentów).

— W forfaitingu mamy więc do czynienia z szerszym spektrum instrumentów — bank (forfaiter) wykorzystuje nie tylko faktury, ale również weksle lub akredytywy — podsumowuje Andrzej Puta.

Nawet dziesięć lat

Kolejna różnica — horyzont czasowy. Faktoringiem finansowane są jedynie krótkoterminowe wierzytelności handlowe.

— Terminy płatności na dyskontowanych w faktoringu fakturach rzadko są dłuższe niż 365 dni. Forfaiting natomiast to instrument, którego przedmiotem są z reguły wierzytelności średnio- i długoterminowe, z okresem zapadalności oscylującym w przedziale od roku do nawet dziesięciu lat — mówi Marta Ciemniewska, dyrektor Działu Sprzedaży w BRE Faktoring. Ponadto faktoring finansuje bieżącą działalność firmom sprzedającym dobra czy usługi do stałej grupy odbiorców.

— Jest on udostępniany jako limit odnawialny w danym przedziale czasu, zazwyczaj rocznym. Natomiast w ramach forfaitingu finansowane są zazwyczaj pojedyncze transakcje — informuje Małgorzata Perkuszewska, z Departamentu Bankowości Transakcyjnej w Banku Pekao. Faktoring zatem zwykle wykorzystuje się w obrocie wystandaryzowanymi dobrami i usługami.

— Forfaiting w obrocie dobrami o dużej wartości i związanymi z jednorazowym kontraktem, np. przy zakupie maszyn produkcyjnych, środków transportu, budowie obiektów przemysłowych, generalnie dóbr inwestycyjnych — wymienia Andrzej Puta. Kolejna różnica to fakt, że w forfaitingu nie ma regresu.

— Czyli nabywca wierzytelności (forfaiter) przejmuje na siebie ryzyko niewypłacalności podmiotu, który ma zapłacić np. weksel lub akredytywę. Natomiast faktoring występuje zarówno w odmianie z regresem (tzw. faktoring niepełny), jak i bez regresu (tzw. faktoring pełny) — tłumaczy Andrzej Puta. Ponadto forfaiting jest stosowany głównie w handlu zagranicznym, jako narzędzie zabezpieczające eksportera.

— A 79 proc. obrotu faktoringowego polskich firm jest realizowane w kraju — zauważa Marta Ciemniewska.

Kasa od ręki

Idealnym kandydatem dla forfaitingu jest eksporter, który realizuje jednorazową transakcję o dużej wartości, z odroczonym terminem płatności — ale nie 30 czy 60 dni, tylko więcej niż pół roku.

— W Banku Pekao finansowane forfaitingiem są zazwyczaj kontrakty inwestycyjne, w szczególności z udziałem sektora publicznego — mówi Małgorzata Perkuszewska. Jedną z zalet forfaitingu jest możliwość uzyskania przez firmę pieniędzy z tytułu należności w ciągu kilku dni — znacznie szybciej, niż wynikałoby to z warunków czy terminu płatności określonego np. na wekslu czy akredytywie.

— W efekcie może zaproponować kontrahentowi dłuższy termin płatności, co może stanowić przewagę konkurencyjną i zaowocować pozyskaniem nowych zamówień — zauważa Andrzej Puta.

Forfaiting umożliwia również ograniczenie ryzyka kursowego, ponieważ płatność następuje tuż po przedstawieniu bankowi weksla czy akredytywy, a nie po upływie 30, 60 czy 90 dni, kiedy sytuacja na rynku walutowym może być już inna. Plusem jest także fakt, że w umowach forfaitingowych stosuje się stałe stopy finansowania, w szczególności w dyskontowaniu wierzytelności wieloletnich.

— Indywidualne kwotowanie odbywa się w momencie wykupu wierzytelności, tym samym klient nie ponosi ryzyka zmiany stóp procentowych w przyszłości — mówi Małgorzata Perkuszewska. Jej zdaniem, zyskać na forfaitingu mogą również dłużnicy, gdyż bank oferuje rozłożenie płatności na raty i dostosowanie harmonogramu spłat do ich potrzeb.

Koszty nieujawniane

Jednak poza zaletami musi być i łyżka dziegciu — za forfaiting trzeba zapłacić. Koszty analogicznie do skali przejmowanego w pełni przez bank ryzyka nie są małe. Ile wynoszą? Też chcielibyśmy wiedzieć. Banki takie informacje ujawniają niechętnie i raczej ogólnikowo.

— Jest ustalana indywidualnie, w zależności m.in. od rodzaju instrumentu bazowego, terminu zapadalności wierzytelności czy kraju pochodzenia kontrahenta. Na cenę forfaitingu składa się opłata administracyjna (za dyskonto) oraz stopa dyskonta (stawka referencyjna dla danej waluty plus marża forfaitera) — mówi Andrzej Puta.

Idealny kandydat dla forfaitingu

eksporter firma, która realizuje jednorazową transakcję o dużej wartości, np. zakup maszyn produkcyjnych, środków transportu lub buduje obiekt przemysłowy termin płatności transakcji wynosi od pół roku do nawet 10 lat

Co daje forfaiting?

1. Podobnie jak w przypadku faktoringu, klient dostaje pieniądze z tytułu należności z odroczonym terminem płatności, w ciągu kilku dni, które może wykorzystać na bieżącą działalność.

2. W przeciwieństwie do faktoringu, w forfaitingu nie trzeba przedstawiać tylko faktur, mogą to być także m.in. weksle czy akredytywy. Nie jest to rozwiązanie wyłącznie posprzedażowe, może być wykorzystane na różnych etapach cyklu.

3. W umowach forfaitingowych stosuje się stałe stopy finansowania, w szczególności w dyskontowaniu wierzytelności wieloletnich, dzięki czemu klient nie ponosi ryzyka zmiany stóp procentowych w przyszłości.

4. Dłużnicy płatności z tytułu forfaitingu mogą rozłożyć na raty i dostosować harmonogram spłat do swoich potrzeb.

© ℗
Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych” i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Podpis: Sylwia Wedziuk

Polecane