Nowa ustawa o sprzedaży konsumenckiej znacznie rozszerza obowiązki sprzedawców. Największe zmiany dotyczą kwestii ustalania i usuwania wad towarów oraz gwarancji.
Weszła w życie ustawa z 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego. Wprowadziła nowe zasady odpowiedzialności sprzedawcy wobec kupującego za jakość towaru. Przepisy kodeksu cywilnego mogą być od nowego roku stosowane do sprzedaży konsumenckiej jedynie w zakresie, w którym nie będzie ona regulowana nową ustawą (są w niej m.in. regulacje gwarancji i rękojmi).
— Nowe przepisy wprowadzają szerszy zakres odpowiedzialności sprzedawcy wobec konsumenta. Będzie on odpowiadał za „niezgodność towaru z umową”, a nie — jak do tej pory — za „wadliwość rzeczy” — mówi Cezary Banasiński, prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.
Według nowych przepisów, jeśli towar konsumpcyjny okaże się w chwili wydania niezgodny z umową, kupujący będzie mógł żądać doprowadzenia go do odpowiedniego stanu poprzez nieodpłatną naprawę lub wymianę towaru na nowy. Sprzedawca po otrzymaniu zawiadomienia o niezgodności towaru z umową musi udzielić odpowiedzi konsumentowi w ciągu 14 dni. W przeciwnym wypadku roszczenie zostanie uznane za uzasadnione.
Nowa regulacja przewiduje, że sprzedawca ponosi odpowiedzialność za towar niezgodny z umową w przypadku stwierdzenia tego faktu przed upływem dwóch lat od wydania produktu kupującemu. Termin biegnie na nowo w przypadku wymiany towaru. Skrócenie tego okresu (do minimum roku) będzie możliwe w drodze porozumienia stron jedynie wówczas, gdy przedmiotem sprzedaży jest rzecz używana.
Roszczenia kupującego przysługujące mu z tytułu niezgodności towaru z umową przedawnią się po roku od stwierdzenia przez kupującego takiego faktu.
Gwarancja zostaje udzielona przez oświadczenie zamieszczone w dokumencie gwarancyjnym lub reklamie. Jest to tzw. gwarancja komercyjna, która obejmuje zapewnienie gwaranta co do jakości towaru zawartego w reklamie. Dokument gwarancyjny musi być sformułowany w języku polskim i wydany przez sprzedawcę kupującemu wraz z towarem. Muszą w nim być zamieszczone dane potrzebne do dochodzenia roszczeń, nazwa i adres gwaranta lub jego przedstawiciela w Polsce, czas trwania i terytorialny zasięg ochrony. W dokumencie gwarancyjnym muszą być też zawarte informacje, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza i nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową.
Udzielenie gwarancji nie może już być związane z odrębnymi opłatami.
Okiem eksperta
Eliminacja postanowień kodeksu cywilnego w zakresie sprzedaży, rękojmi i gwarancji powinna dać kupującemu większą przejrzystość uprawnień. Możliwość występowania przez sprzedawcę, który zaspokoił roszczenia wynikające z niezgodności towaru z umową, z regresem przeciw poprzednim sprzedawcom powoduje, że pośrednicy powinni czuć się odpowiedzialni za towar.
Paweł Litwiński
prawnik w kancelarii Tomczak i Partnerzy Spółka Adwokacka