Sześciu ostatnich debiutantów na GPW przeznaczyło na przeprowadzenie swoich ofert publicznych łącznie blisko 8 mln zł. Opłaciło się. Giełdowi nowicjusze w sumie ściągnęli z rynku ponad 110 mln zł. Najniższe koszty emisji poniosła Hoga. W przypadku tego portalu wystarczyło niecałe 600 tys. zł, aby uzyskać od inwestorów 9 mln zł. Tymczasem ZM Duda, emitent z najkrótszym dotychczas stażem giełdowym, przy koszcie oferty rzędu 1,5 mln zł w końcu ubiegłego roku pozyskał 20 mln zł.
Specjaliści wskazują, że wydatki związane z przeprowadzeniem oferty publicznej można ograniczyć nawet do 5 proc. jej całkowitej wartości. W efekcie, koszty emisji z pewnością nie są największą przeszkodą w jej przeprowadzeniu.
O powodzeniu emisji decyduje zwykle cena, jaką firma podyktuje za swoje akcje. Publiczna emisja weryfikuje rynkową wartość spółki oraz jej atrakcyjność dla potencjalnych inwestorów. Nieudane oferty informatycznego Emaxu (wszedł na GPW bez emisji publicznej) lub medialnego giganta ITI pokazują, że zbyt wygórowane oczekiwania cenowe emitenta mogą doprowadzić do fiaska emisji. Odpowiednie dyskonto jest obecnie mile widziane przez inwestorów z kapitałem, a tych nie brakuje.
Spółka, która ma jasno sprecyzowany cel i perspektywiczny profil działalności, może liczyć na zainteresowanie choćby ze strony OFE lub funduszy inwestycyjnych. Rozwój takich spółek jak LPP czy Groclin, które do niedawna nie były powszechnie znane, a obecnie są jednymi z najjaśniejszych gwiazd na giełdzie (w ostatnich dniach ich kolejne emisje zakończyły się redukcją zleceń), świadczy o tym, że odpowiednie wykorzystanie impulsu, jaki daje giełda, pozwala na zapewnienie relatywnie taniego źródła pozyskiwania kapitału i w konsekwencji dynamicznego rozwoju.


