Lepszy wróbel w garści

Ewa Bęczkowska
opublikowano: 2003-01-17 00:00

Pewnie, lepiej mieć etat. Ale to bezrobocie... Praca czasowa to niekiedy półśrodek, taki erzac, który przynosi pieniądze. I nadzieję.

— W Olsztynie studiowałam naukę o żywności. Potem prosty scenariusz: nie mogłam znaleźć pracy, więc przeprowadziłam się do Warszawy. Miały być lepsze perspektywy... Mrzonki. Warszawa się skończyła... Pozostały opowieści, jak szybko można tu zrobić karierę. Może kiedyś tak, ale dzisiaj? Chwilami naprawdę mi ciężko... — mówi rozczarowana Dorota Drozd.

Wysłała oferty do kilku agencji pracy. Tylko jedna odpowiedziała. Na początek otrzymała zlecenie na miesiąc. Była hostessą, promującą produkty. Teraz robi to samo dla kilku firm. Można przeżyć. Pracuje od czwartku do niedzieli — 6-9 godzin dziennie.

— To tylko praca dorywcza, ale już coś... W rodzinnej miejscowości nie miałabym nawet takiej szansy. Musi być już tylko lepiej... — uśmiecha się Dorota.

Za godzinę pracy hostessy agencje płacą od 6 zł netto. Stawka zależy od firmy, do której trafiają.

Agencje pracy czasowej dają nadzieję — twierdzą zainteresowani ich ofertą. Ogłoszeń w gazetach — niewiele, lista znajomych, którzy mogliby pomóc — dawno się wyczerpała. Rejonowe biura pracy? No, śmiech... Na osobiście rozsyłane CV nikt nie odpowiada. A kandydaci liczą na parę słów, nawet najgorszych: „Dziękujemy, ale nie jesteśmy zainteresowani pana propozycją”.

— Agencje pracy są potrzebne jak mało co. Dzięki nim nie pozostajemy bierni na rynku pracy. Siedząc w domu, w czterech ścianach, wiemy, że nic się nie wydarzy. A dzięki pracy czasowej mamy środki do życia. A ja mogę opłacić studia! — mówi Anna Mieszało.

Kto się interesuje pracą czasową? Szczególnie ci, którzy zawodowe życie zaczynają bardzo wcześnie.

— Przyjechałam do Warszawy jako niepełnoletnia. Postanowiłam dokończyć naukę w liceum ekonomicznym. Pierwszym miejscem pracy była myjnia samochodowa. To może dziwne, że dziewczyna się tego podjęła... — mówi zmieszana Anna Gajaszek.

Kiedy słyszy, że to praca jak każda inna, zaczyna mówić dalej:

— To nie trwało długo... Szef nie akceptował tego, że kontynuowałam naukę. I wtedy siostra poleciła mi agencję pracy czasowej. Spróbowałam — udało się... Wypełniłam ankietę i szybko przedstawiono mi coś konkretnego — wspomina.

Początki nie były łatwe. Ale z dnia na dzień się poprawiało.

— Pracownicy mojej zmiany traktują mnie jak członka zespołu. Zdobyłam ich zaufanie, więc stopniowo powierzają mi bardziej ambitne zadania niż pakowanie produktów. Chętnie dzielą się wiedzą. A co najważniejsze: nikomu nie przeszkadza, że chodzę do szkoły, koledzy dopingują mnie w tym, co robię. Z maturą mam większe szanse na zatrudnienie. Za pół roku skończę liceum. Marzę o studiach, a w przyszłości — o własnej firmie! — snuje plany Anna Gajaszek.

Dziś 25-letni kandydaci z wyższym wykształceniem mają kilkuletnie doświadczenie zawodowe. Nikogo to nie dziwi.

— Postanowiłam pozostać studentką dzienną, bo firmy patrzą przychylnym okiem na takich absolwentów. No i studia stacjonarne są tańsze. Ale są i koszty — jestem mniej dyspozycyjna. Zdałam sobie sprawę, że żaden pracodawca nie zatrudni studenta dziennego. Wtedy rozesłałam aplikacje — opowiada swą historię Patrycja Bakłaszczuk.

Od początku współpracy z agencją pracowała w trzech firmach — i każda ponawiała ofertę. Najczęściej pracuje w recepcji.

— Niektórym wydaje się to banalne... Ale każda z firm ma inne procedury łączenia rozmów, pracuje na innym systemie — opowiada, może sama sobie coś tłumacząc. Najczęściej zastępowała pracowników etatowych.

Status studenta dziennego jest dla agencji pracy wygodny. To kwestia odprowadzanych świadczeń. Korzyści są obustronne.

— Zarobki — w przypadku porównania pracy na godziny za pośrednictwem agencji i samodzielnie zawartej umowy-zlecenia — są zbliżone, a czasami nawet wyższe w pracy „na godziny”. Wszystko zależy od liczby zleceń — wyjaśnia Patrycja Bakłaszczuk.

Pracownicy czasowi — ktoś się do tego przyznaje otwarcie, ktoś inny tylko napomyka — żyją jednak w niepewności. Dziś masz pracę, ale jutro....

— Nam zależy nie tylko na jej utrzymaniu, ale zainteresowaniu pracodawcy naszymi umiejętnościami. Staramy się czasem bardziej niż etatowcy, jesteśmy efektywni, elastyczni. Prawda, przeraża niepewność jutra. Ale czasy się zmieniły, stała umowa, o którą wszyscy zabiegamy straciła nieco magiczną moc — mówi Anna Mieszało.

Wynajęci pracownicy nie czują się wykorzystywani przez firmy, do których trafiają. Twierdzą, że ich pozycja jest znacznie lepsza niż w przypadku osobiście zawieranych umów.

— Jestem traktowana nie gorzej niż pracownik etatowy. Czasami nawet lepiej — potwierdza Patrycja Bakłaszczuk. — Agencja uzgadnia zakres i rodzaj pracy z pracodawcą i kieruje mnie do konkretnych zadań. Jej rekomendacja zapewnia komfort pracy. Nikt nie zaczyna współpracy od tłumaczenia prostych czynności, które wielokrotnie wcześnie wykonywałam. Moje kwalifikacje już ktoś wcześniej sprawdził.

Nie wszyscy mają tyle szczęścia. Wystarczy na przykład trafić do hipermarketu, by stracić zapał...

— Pierwsze zlecenie dla mnie to inwentaryzacja w hipermarkecie. Nie był to najlepszy wybór... — kiwa znacząco głową Piotr Paciorek. — Źle nas traktowano, arogancko popędzano do pracy. Zanim wykonaliśmy powierzone nam zadanie — zrezygnowałem.

Potem zbierał informacje od klientów, dotyczące znajomości marki, wypełniał też ankiety. Było — jak mówi — ekstra. Teraz pracuje przy maszynie i pakuje produkty. O każdym terminie następnej roboty dowiaduje się z dnia na dzień. Nie narzeka. Ale też marzy o stałej pracy.

Magdalena Giedrojć-Juraha taką pracę ma. A pracę czasową traktuje jak dodatkowe źródło zarobków.

— Potrzebowałam pieniędzy. Chociaż jestem zatrudniona na stałe, świadczę też usługi księgowe dla innej firmy. Otrzymałam zgodę pracodawcy. Udało się pogodzić z sobą wszystkie obowiązki — ocenia Magdalena Giedrojć-Juraha.