Mecz: Socha - związki

Kazimierz Krupa
opublikowano: 2005-06-03 00:00

Terminu ani przebiegu świąt nie konsultuje się ze świątecznym indykiem, ale w przypadku prywatyzowanych firm państwowych sytuacja nie jest tak prosta i nikt nie chce być, co zrozumiałe, tym indykiem. Przekonuje się o tym nieustannie minister Jacek Socha, polski prywatyzator, prowadząc swoisty dialog z zarządami i załogami prywatyzowanych przedsiębiorstw. Każda prywatyzacja to „nowe rozdanie”, inny rozkład interesów i sił, różne koalicje. Jedno jest pewne ponad wszelką wątpliwość: związkowiec potęgą jest i basta.

Dwa najnowsze, rozgrywające się na naszych oczach spektakle to prywatyzacja Polmosu Białystok i Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa. Dwa przypadki, a sytuacja diametralnie różna. Łączy je tylko to, że zarówno załogi, jak i zarządy obu zakładów są za jak najszybszą ich prywatyzacją. Gorzelnikom z Białegostoku nie podoba się jednak wybrany przez ministerstwo inwestor strategiczny, górnikom z PGNiG zależy na czasie (chcą jak najszybciej przydzielonych im akcji) i protestują przeciwko przekładaniu oferty publicznej na jesień. Z PGNiG do przerwy prowadzi Socha, z Polmosem Białystok chyba będzie potrzebna dogrywka.

Rola związków zawodowych, czy to w prywatyzowaniu, czy w restrukturyzowaniu przedsiębiorstw państwowych jest nie do przecenienia. Ma się wrażenie, że niekiedy to wręcz związkowcy decydują o jej dojściu do skutku bądź nie. Nie do końca powiodła się co prawda próba przekształcenia sprywatyzowanego już KGHM w spółdzielnię związkową, ale ministrowi nie udało się jednak odwołać pomazańca załogi, prezesa Błądka. Mittal nie porozumiał się ze związkami i Huta Częstochowa raczej trafi w ręce ukraińskiego Donbasu, znacznie bardziej lubianego przez załogę. Do legendy przechodzą już gwarancje socjalne, jakie zapewniają sobie pracownicy spółek energetycznych.

Można się na to zżymać, bo zbytnie uzwiązkowienie z pewnością nie ułatwia funkcjonowania, ale nie można tego nie dostrzegać. Tym bardziej że tak będzie, dopóki będą państwowe przedsiębiorstwa. Przykład Francji jest tu aż nadto wymowny. Nie ma więc alternatywy wobec rozmów, niekoniecznie na ulicy. Panie ministrze Socha: powodzenia.