Obligacje dzielą TFI

Grzegorz Nawacki
opublikowano: 2009-07-23 00:00

Nie robiliśmy przeszkód polskim instytucjom. Cenę wyznaczył rynek — tłumaczy ministerstwo finansów.

Fundusze, które nie kupiły papierów, skarżą się na dyskryminację. Ministerstwo radzi — pracujcie dłużej

Nie robiliśmy przeszkód polskim instytucjom. Cenę wyznaczył rynek — tłumaczy ministerstwo finansów.

Lament i oskarżenia o dyskryminację — to reakcja zarządzających krajowymi funduszami na rządową emisję dolarowych obligacji. Dwa tygodnie temu jako pierwsi opisaliśmy zarzuty pod adresem resortu finansów. Poskutkowało –poniedziałkowa emisja (1,5 mld USD) odbyła się na innych zasadach. Zarządzający m.in. z Pioneer Pekao TFI na naszych łamach pochwalili resort finansów. Okazuje się, że niektórzy wciąż mają pretensje.

— Książka popytu została otwarta po 17, czyli po zamknięciu handlu w Europie i Polsce, a zamknięta w nocy. Tym samym polskie instytucje praktycznie nie miały szans wziąć udziału w emisji. Można było otworzyć książkę o 15, gdy handel w USA rusza na dobre, dzięki temu polskie instytucje miałyby szansę na reakcję. Najlepszym rozwiązaniem byłaby informacja o emisji przynajmniej dzień wcześniej, tak, jak to miało miejsce przy poprzedniej emisji. Wszyscy inwestorzy mieliby czas na zastanowienie się i złożenie ofert — mówi Witold Garstka, zarządzający funduszami dłużnymi w BZ WBK AIB TFI.

Pracujcie dłużej

W podobnym tonie wypowiadali się inni zarządzający we wczorajszym "Parkiecie". Ministerstwo finansów odpiera zarzuty.

— Termin musiał być dostosowany do rynku w USA. Czas zachodniego wybrzeża, na którym siedzibę mają największe fundusze, jest opóźniony o 3 godz. w stosunku do wschodniego. Księgi otwarto o 17 polskiego czasu, gdy na zachodnim wybrzeżu była 8 rano. Zadbaliśmy, by polskie instytucje, szczególnie te, które brały udział w poprzedniej emisji, zostały poinformowane. Nie wydaje się, by otwarcie ksiąg o 17 wykluczyło polskie instytucje. Niektórym na złożenie ofert nie pozwolił być może czas pracy czy długie procedury, ale na to nie mamy wpływu. Dla inwestorów azjatyckich różnica czasu była jeszcze większa, a byli obecni —mówi Piotr Marczak, dyrektor departamentu długu publicznego Ministerstwa Finansów.

TFI, które załapały się na emisję, wspierają resort .

— Jeśli ktoś o 17 kończy pracę, to jego sprawa. Trzeba śledzić to, co się dzieje w USA, i reagować. Do tego wystarczy jedna osoba po południu — mówi przedstawiciel jednego z TFI.

TFI tłumaczą, że ze względu na znikome zaangażowanie za oceanem nie opłaca im się zatrudniać takiej osoby.

Przyciągnąć zagranicę

Zarządzający mają też pretensje, że trafiła do nich tylko skromna część emisji.

— Obligacje dolarowe były bardzo atrakcyjne. Rentowność złotowych to 6,2 proc., a dolarowych 6,4 proc., a gdyby zabezpieczyć kurs waluty, to można zyskać kolejne 200 pkt. (czyli 8,4 proc.). Dla polskich instytucji była to bardzo atrakcyjna lokata. Ministerstwo odcięło nam możliwość zainwestowania — mówi Witold Garstka.

Resort finansów nie ukrywa, że celował w amerykańskie, a nie polskie fundusze.

— Zależało nam na dotarciu do amerykańskich instytucji, by zachęcić je do inwestycji w Polsce. Z doświadczenia wiemy, że jeśli są zadowolone z jednej emisji, to jest duża szansa, że zainteresują się kolejną, w euro czy złotych. Robienie emisji w USA dla polskich inwestorów spowodowałoby, że nie osiągnęlibyśmy założonych celów. Pozyskaliśmy nowe pieniądze, waluty na dużą skalę napłynęły do Polski. Dzięki temu zwiększyliśmy rezerwy walutowe i bezpieczeństwo finansowe kraju. Zdywersyfikowaliśmy też źródła pozyskania kapitału. Przyciągnięcie nowych inwestorów będzie procentować w przyszłości. Zawsze lepiej móc pożyczyć na trzech rynkach niż tylko na jednym — odpowiada Piotr Marczak.

Resort deklaruje, że tym razem polskie instytucje były uprzywilejowane.

— Przydział dla polskich instytucji był wyższy niż wynikałoby ze średniej. Zapisy złożono na 5,8 mld USD, a przydzielono obligacje o wartości 1,5 mld USD. To oznacza, że średnio każdy powinien dostać około 25 proc. zapisu. Tymczasem polskim instytucjom przydzielono od 30 do 35 proc. — mówi Piotr Marczak.

Dyktat kupujących

Zarządzający krytykują też cenę, sugerując, że była zbyt korzystna dla kupców.

— Cena ustalana jest na podstawie sprzecznych interesów nabywcy i emitenta. Zadaniem banków, które organizują emisję, jest znalezienie kompromisu. Aktualnie rynek jest rynkiem kupującego. Najwięksi inwestorzy o tym wiedzą i mają swoje wymagania. Rezygnacja z nich oznaczałaby duże ryzyko, że emisja się nie powiedzie — mówi Piotr Marczak.

Grzegorz Nawacki