W przypadku umowy na faktoring z regresem skutkiem w podatku dochodowym od osób prawnych dla podmiotu zbywającego własność wierzytelności będzie przychód ustalony jako wartość tego prawa majątkowego wyrażona w cenie określonej w umowie, natomiast kosztem uzyskania tego przychodu będzie wartość nominalna zbywanej wierzytelności oraz prowizji i odsetek należnych faktorowi. Strata powstała w wyniku takiej transakcji może stanowić koszt uzyskania przychodów, ponieważ dotyczy sprzedaży wierzytelności własnej, zaliczonej uprzednio do przychodów należnych.
Odmiennie sytuacja przedstawia się z punktu widzenia ewidencji rachunkowej. W wyniku zawarcia umowy faktoringu bez regresu w księgach faktoranta następuje przeksięgowanie wartości należności z kontrahenta handlowego na faktora (zmiana wierzyciela), a w momencie otrzymania zapłaty następuje zarachowanie kwot, które zostały potrącone z wierzytelności (prowizja i dyskonto) w ciężar kosztów finansowych.
Podsumowując, można stwierdzić, że wynik na transakcji zarówno w ujęciu podatkowym jak i rachunkowym jest taki sam, inna jest natomiast wartość przychodów i kosztów.
Ewa Jakubczyk-Cały
prezes spółki A&E Consult