Lokalne firmy nie podlegają bezpośredniemu obowiązkowi zarządzania rekordami. Niektóre niszowe regulacje dotykają jednak i tego obszaru.
Kwestia zarządzania rekordami jest regulowana przez kilka specyfikacji technicznych, a w niektórych państwach nawet przez prawo. W Polsce trudno by się doszukiwać takich bezpośrednio z prawa wynikających obowiązków.
— W odróżnieniu od krajów takich jak Wielka Brytania, USA, Australia, Norwegia, gdzie odpowiednie władze formalnie skodyfikowały zasady zarządzania rekordami, w Polsce analogiczne lub zbliżone regulacje dotyczą bardzo konkretnych obszarów. Zasady zarządzania rekordami lub ich elementy wprowadzone są do ustawy o rachunkowości, do ustawy o ochronie informacji niejawnych, do rozporządzeń definiujących zasady archiwizacji dokumentów w administracji. Brak jest jednak jednolitej wykładni, wspólnego mianownika, który stanowiłby podstawę do wzajemnego respektowania zasad zarządzania dokumentami uznanymi jako rekordy — podkreśla Adam Rydz, kierownik projektów w Softbanku.
Jego zdaniem, polskie firmy mogą korzystać z opracowanej przez Cornwell Management Consultants na zlecenie Komisji Europejskiej specyfikacji wymagań dla systemów elektronicznego zarządzania rekordami (tzw. MoReq — Model Requirements for the Management of Electronic Records).
Istniejące w polskim prawodawstwie nawiązania do zagadnienia zarządzania rekordami nie rozróżniają sposobu pracy papierowego od systemu informatycznego.
— Nie ma wyraźnego przymusu stosowania narzędzi do archiwizacji poczty elektronicznej czy dokumentów innych niż stricte finansowe. Jeśli są one wdrażane, to w celu poprawy wiarygodności rynkowej. Trochę inaczej rzecz ma się w przypadku instytucji finansowych. Niedługo zacznie obowiązywać nowa umowa kapitałowa, która wprawdzie nie odnosi się wprost do zarządzania rekordami, lecz nakazuje minimalizację ryzyka, m.in. operacyjnego. Narzędzia records management takie ryzyko pozwalają obniżyć — komentuje Jarosław Sygitowicz z EMC Computer Systems Poland.