Uzyskanie zezwoleń na uruchomienie inwestycji będzie prostsze, tańsze i szybsze. Jeden warunek — cel publiczny.
Jeżeli inwestycja zostanie zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego, formalności związane z planem zagospodarowania przestrzennego, warunkami zabudowy oraz wszelkimi zezwoleniami na uruchomienie budowy będzie można uzyskać na szczeblu wojewódzkim. Dla inwestora oznacza to przede wszystkim oszczędność czasu i pieniędzy.
Kwalifikacja
Definicję pojęcia interesu publicznego oraz inwestycji celu publicznego wprowadziła ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pzp).
— Aby próbować zakwalifikować inwestycję jako inwestycję celu publicznego, należy odpowiedzieć na pytanie, czy ma ona znaczenie lokalne — o zasięgu gminnym, czy ponadlokalne — o zasięgu powiatowym, wojewódzkim i krajowym. Poza tym rozróżnieniem, ustawa o pzp nie precyzuje, jakie inwestycje należy zaliczyć do poszczególnych grup — mówi Robert Mikulski, radca prawny, partner w kancelarii Stopczyk & Mikulski.
Przede wszystkim, zgodnie z zapisem ustawy, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym powinno zostać uwzględnione w planie zagospodarowania przestrzennego województwa, który jest uchwalany przez sejmik województwa.
— Rozróżnienie na inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym w praktyce nie ma większego znaczenia. Dotyczy wyłącznie zróżnicowania podmiotów właściwych do wydania decyzji — dodaje Robert Mikulski.
Wydanie decyzji
W sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają, w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim, wójt, burmistrz albo prezydent miasta w uzgodnieniu z marszałkiem województwa, zaś o znaczeniu powiatowym i gminnym — wójt, burmistrz albo prezydent miasta samodzielnie. Decyzję na inwestycję celu publicznego na terenach zamkniętych wydaje wojewoda, na obszarach morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej — dyrektor właściwego urzędu morskiego.
— W przypadku niewydania przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku decyzji o lokalizacji inwestycji o znaczeniu krajowym albo wojewódzkim, wojewoda wzywa wójta, burmistrza albo prezydenta miasta do jej wydania w wyznaczonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję i kosztami jej wydania obciąża gminę — wyjaśnia Robert Mikulski.
Powyższy zapis z pewnością ma charakter dyscyplinujący organy administracji.
— Gdy istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, inwestor ma jedynie obowiązek wystąpienia o pozwolenie na budowę — zarówno w odniesieniu do inwestycji celu publicznego, jak i innych inwestycji. W sytuacji, gdy na danym terenie nie ma planu zagospodarowania — powinien, przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę, uzyskać odpowiednią decyzję — mówi Robert Mikulski.
W przypadku inwestycji celu publicznego jest to decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w innych przypadkach — decyzja o warunkach zabudowy. W zależności od charakteru terenu, na którym jest planowana, decyzje o lokalizacji wydaje się po uzgodnieniu z właściwym organem, np. ministrem zdrowia, dyrektorem parku narodowego, wojewódzkim konserwatorem przyrody, działającym w imieniu wojewody itd.
Decyzja o lokalizacji inwestycji określa jej rodzaj, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Ustawa o pzp przewiduje, iż wiąże ona organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.
— Oznacza to, iż urząd wydający pozwolenie na budowę nie może odmówić wydania decyzji w oparciu o dane zawarte w decyzji o lokalizacji inwestycji — mówi Robert Mikulski.
Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora.
Nowe akty
Ustawa o pzp zawiera delegację dla ministra infrastruktury do ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Realizacją tego upoważnienia jest uchwalone niedawno rozporządzenie w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz rozporządzenie w sprawie oznaczeń i nazewnictwa.
— Przepisy te ujednolicają wymogi dotyczące sporządzania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Nie ulega wątpliwości, iż obowiązujące rozporządzenie w sprawie oznaczeń i nazewnictwa powinno przyczynić się do podniesienia jakości decyzji oraz ograniczenia liczby formalnych i prawnych uchybień w ich sporządzaniu — mówi Robert Mikulski.