Wbrew pragnieniom mieszkańców niewielkiego księstwa w południowo-zachodnich Niemczech, książę będący propagatorem rozwoju techniki, wystawił swemu poddanemu glejt zezwalający na poruszanie się po drogach państwa. Dokument ten uważany jest powszechnie za pierwsze na świecie prawo jazdy.

W 1903 r. dwa kraje europejskie wprowadziły pierwowzory urzędowych praw jazdy. W Wielkiej Brytanii uchwalono Motor Car Act, który nakazywał posiadaczom aut ich zarejestrowanie. Właściciele otrzymywali dowód rejestracyjny, który mieli na żądanie okazywać, zobowiązano ich też do poruszania się z maksymalna prędkością 20 mil na godzinę (32 km/h). Drugim krajem były Prusy (kraj związkowy federacyjnego Cesarstwa Niemieckiego), gdzie obowiązek przejścia egzaminu w celu otrzymania dokumentu świadczącego o zdolności prowadzenia pojazdu wprowadzono 29. września 1903 r. Rząd w Berlinie nakazał, aby odpowiedni test zdawać przed instytucją o nazwie Dampfkesselüberwachungsverein. Rozwiązanie to zostało w 1910 r. rozciągnięte na całe Cesarstwo, przy czym dodano jeszcze serię obowiązkowych szkoleń i ujednolicony system egzaminów.
Ostatnim państwem europejskim, które wprowadziło egzamin na prawo jazdy była Belgia. Przed 1977 r. możliwe było w tym państwie otrzymanie dokumentu na słowo honoru.
W Polsce pierwsze prawa jazdy zaczęto wydawać już po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. Egzamin zdawano wtedy przed komisją złożoną z członków automobilklubu i wojskowych. Przepisy ujednolicono w 1921 r., kiedy wprowadzono pierwszy Kodeks drogowy. Nowością były kategorie prawa jazdy - od V na motor do I na autobus. Bez dokumentu można było poruszać się maszyną z prędkością do 10 km/h. W tymże roku warszawskie koło YMCA założyło pierwszą szkołę kierowców. Już w dziewiczym roku przyjęła ona niemal półtora tysiąca kursantów, z czego ukończyło ją zaledwie 389, a egzamin zdało 241 kierowców. Podkreślano jednak wysoką jakość nauczania w placówce - w ciągu kilkunastu miesięcy zaledwie dwóch absolwentów miało stłuczki, wobec kilkuset wypadków w Warszawie.
Już w pierwszych latach obowiązywania w Polsce praw jazdy urzędnicy Referatu Ruchu Ulicznego napisali broszurę pt. „Egzamin kierowcy”. Publikacja zawierała 792 pytania i odpowiedzi z zakresu budowy auta, techniki jazdy i przepisów drogowych. Były też praktyczne rady, jak np. wymienić koło w przypadku awarii podnośnika: „ Należy podstawić ukośnie kawałek drzewa pod oś i nasunąć samochód tak, by drzewo stanęło pionowo. Zamiast tego, można pod oś podłożyć cegieł lub kamieni i wygrzebać z pod koła ziemię”. Dopuszczalna prędkość na ulicach Warszawy wynosiła 40 km/h. Ponieważ dominował jednak ruch konny, szofer mógł znaleźć w poradniku takie, m.in. przestrogi: „płochliwe konie rozpoznaje się po nastawionych z daleka uszach”.
Zdawalność przedwojennych kursantów była spora dla kategorii amatorskich - aż 70%. Jednak spośród ubiegających się o zawodowe uprawnienia (kategoria I), zdawał zaledwie co drugi. Jak twierdził jeden z egzaminatorów czasów II RP w magazynie "Auto" często zdarzały się różnego rodzaju wypadki. Z jego doświadczenia: „najechanie na latarnię gazową – 3 razy, przewrócenie budki z papierosami – 2 razy; wjechanie na wystawę sklepową – raz; koń na masce silnika (spokojny) – raz; koń wewnątrz samochodu (niespokojny) raz; ucieczkę kandydata z maszyny podczas biegu – raz, i mnóstwo drobniejszych zawadzeń i otarć bez znaczenia”.
W latach 30. XX wieku polska motoryzacja rozwijała się niezwykle dynamicznie, również dzięki zakupowi licencji na montaż w kraju samochodów Fiata. Zapowiadały się złote lata dla automobilistów. Niestety, przerwane przez II wojnę światową.
