Kampania prezydencka nad Sekwaną to popis niewidocznych spin doktorów. To nie przypadek, że dostosowali wizerunki głównych kandydatów do nie najlepszych nastrojów społecznych. To nie przypadek, że Carla Bruni schowała do szafy kreacje od Diora, by prezentować się w skromnych szarych sweterkach, jakby kupionych w popularnych sklepach sieciowych. Nad emocjami znanego z arogancji, jakże powierzchownego, chaotycznego i ciut nuworyszowskiego jej małżonka Nicolasa Sarkozy’ego socjotechnika jednak nie zapanowała. Przy podawaniu ręki wyborcom nagle spanikował, zobaczywszy bardziej ciemnego i lekko podejrzanego obywatela. Bezceremonialnie ściągnął swojego roleksa, otrzymanego w prezencie od Carli, i umieścił bezpiecznie w kieszeni. Mówią, że diabeł śpi w szczególe, szczególnie takim wartym 25 tys. euro...
Polityk zaplecza
Zapewne nie tylko dlatego to właśnie 57-letni Francois Hollande został prezydentem.
Urodzony w burżuazyjnej rodzinie wziętego laryngologa, uczęszczał do katolickich szkół, by ukończyć prestiżową ENA w Paryżu, kuźnię przyszłych polityków. Był jednak politykiem zaplecza. To jego wieloletnia partnerka, z którą ma czworo dzieci — Segolene Royal — była niegdyś liczącą się kandydatką na prezydenta i ministrem środowiska.
On, roześmiany amator słodyczy, ze swoją nadwagą i za okularami był raczej typem lojalnego księgowego, czerwieniącego się przy zdenerwowaniu, nazywany puddingiem za miękkość w forsowaniu własnych poglądów.
Zrównoważony, obdarzony spokojem typ lojalnego, bezbarwnego aparatczyka. „Zawsze śnił o prezydenturze” — twierdziła matka, po której przejął lewicowe poglądy. Dotychczas największym jego osiągnięciem był jedynie mandat poselski, ale szef Partii Socjalistycznej umiał czekać, co raczej od czasów Józefa Piłsudskiego nie zdarza się politykom znad Wisły.
Czekał, aż wykruszą się najsilniejsi, żeby wymienić tylko pogrążonego aferą rozporkową Dominique’a Strauss-Kahna. I umiał swoją szansę wykorzystać.
Łyżka dziegciu
Nie tylko przeciętnością przekonał 18 milionów dotkniętych kryzysem przeciętnych Francuzów. Brał korepetycje z gestykulacji, zrzucił kilkanaście zbędnych kilogramów, co rysom twarzy przydało wyrazistości, zwłaszcza po przyciemnieniu gdzieniegdzie szpakowatych kosmyków włosów. Jako brunet o wysokim inteligenckim czole i badawczym spojrzeniu wiele zyskał, zwłaszcza gdy na jego nosie pojawiły się nowe, tym razem delikatne eksperckie oprawki szkieł.
Na ręce jedynie zegarek, bo pozostający konsekwentnie w układzie partnerskim — obecnie z dziennikarką, atrakcyjną blondynką Valerie Thierweiler — nie uznaje obrączek.
Jego ubiór w pełni odzwierciedla jego temperament, jak i nastroje społeczne. Jest zatem bezbarwny i oczywiście konfekcyjny, a on — typowym „białym kołnierzykiem”.
Zakłada koszule o klasycznym kołnierzyku i zawiązuje pod szyją nie zawsze dociśnięty węzeł minimalistycznego krawata w kolorze garnituru. Nowa sylwetka domagała się nowych garniturów o nowym kroju, ba, o nowej fakturze — niekiedy z modnym połyskiem, który tak przecież podkreśla kształty. Ale nie pozwala sobie, ze swoim umiarkowanym wzrostem, na niekorzystne dla niego dwurzędówki. A nie uprawia, jak jego główny rywal, joggingu.
Dlatego nosi marynarki jednorzędowe skrojone „do figury”, o miękkich naturalnych ramionach, często lacetowane (przeszywane grubszym ściegiem wzdłuż kantów). Na bardziej oficjalne wystąpienia wybiera zawsze korzystne dla sylwetki odcienie zdecydowanie ciemnych tonacji granatu i popielatego. Przy tej ilości miodu, dziegciem będzie harmonijka obsuwających się nogawek, gdyż pasek w szlufkach spodni nie jest w stanie odwołać grawitacji.
Nowa epoka
Po ogłoszeniu zwycięzcy wyborów ceny na giełdach światowych zaczęły pikować w dół w przeciwieństwie do cen nieruchomości w Londynie czy na Ibizie, przewidujących paniczny wyjazd najbogatszych Francuzów.
Czy to początek nowej epoki? Czy nowa epoka będzie jak „kostka cukru, która wygląda solidnie, ale w wodzie się rozpuści”? Tak „życzliwie” określił swego rywala Nicolas Sarkozy. &
Francois Hollande
Polityk, prezydent elekt Francji, I sekretarz Partii Socjalistycznej w latach 1997-2008, poseł i były eurodeputowany. Zwycięzca wyborów prezydenckich w 2012 r.
