Solidarna Polska rozbiła się o dwie rafy — krajową i międzynarodową. Krajowa rafa ma postać „białego miasteczka”. Bunt pielęgniarek i lekarzy przekłuł balon socjalnej retoryki i obietnic, które zazwyczaj mnożą się przed wyborami, ale potem często prowokują gniew tych, co uwierzyli.
Europejska rafa wynurzyła się w postaci przecieków ze szczytu w Brukseli. Szczycąc się wydłużeniem żywota Nicei, nasi negocjatorzy przemilczeli, iż ukradkiem, w cieniu Anglików, pragnęli się uwolnić od Karty Praw Podstawowych. Oberwali za to z dwóch stron. Od lewicy za zdradę interesów ludu pracującego. Od prawicy za obłudę. Deklarując solidaryzm, cichcem uprawiają liberalizm.
Karta Praw Podstawowych jest zwierciadłem europejskiego modelu, który uwolnił powojenne pokolenia od egzystencjalnych lęków. Wydaje się jednak zbyt sztywny i kosztowny dla starzejącej się Europy w dobie globalizacji. Nowe kraje członkowskie Unii Europejskiej powinny otwarcie zmierzyć się z zobowiązaniami, które przekraczają ich możliwości, a mogą być prawomocnym roszczeniem. Zwłaszcza że biedni i bezrobotni ze Wschodu wybierają liberalny, anglosaski Zachód, gdzie troska o pracownika wyraża się w tworzeniu miejsc pracy, a nie w górnolotnych deklaracjach. Dla fałszywych obrońców ludu takie proste wyznanie prawdy byłoby jednak połykaniem własnego języka. Zatem bawią się z Kartą Praw w chowanego.
Janusz Lewandowski
europoseł Platformy Obywatelskiej