Stany Zjednoczone Pawła Maja

WYSŁUCHAŁA DANUTA HERNIK
opublikowano: 2014-05-30 00:00

Raz na dwa, trzy lata organizuje rodzinną wyprawę do Stanów Zjednoczonych. Chce pokazać żonie i dzieciom miejsca, które odwiedził w czasie studiów. I zobaczyć te, których jeszcze nie widział.

Stany zajmują spore miejsce w moim życiorysie. Mieszkałem tam kilka lat. Rodzice chcieli, żebym poznał świat, więc wysłali mnie do amerykańskiej szkoły średniej, później studiowałem na uniwersytecie w Wisconsin. Nawiązałem silne więzi i przyjaźnie trwające do dziś.

Rodzinnie. Ostatnia nasza wyprawa miała miejsce w 2011 r. — na życzenie żony wybraliśmy się do Nowego Jorku. W poprzedniej podróży zwiedzaliśmy Kalifornię — Los Angeles, Santa Monica, San Francisco. Wcześniej, w 2005 r., naszym celem były Arizona i Nevada. Oczywiście też Las Vegas, gdzie zostaliśmy na kilka dni (nocy), żeby się pobawić.

Był też skok do Red Rocks. Czerwone masywne skały o niesamowitych kształtach, bezkresny krajobraz, Sedona — piękne miasto u podnóża gór, gdzie w latach 60. rodziła się kultura New Age, i wykuty w kamieniu amfiteatr, który był świadkiem wielu fantastycznych wydarzeń muzycznych, np. występu „Under a Blood Red Sky” grupy U2 w 1983 r. Koncerty odbywają się tam do dziś. Red Rocks to także popularne miejsce wspinaczki skałkowej. Jest tam linia kolejowa Verde Canyon Railroad założona na początku XX w. na potrzeby kopalni miedzi, ale od lat służy turystom jako przepiękna trasa widokowa prowadząca przez wąwozy, mosty i tunele.

To świetny sposób na podziwianie Red Rocks. Podróż w obie strony pociągiem zajęła nam jakieś cztery godziny. Osobną atrakcją jest miasteczko westernowe Blazin’M Ranch, które oferuje turystom show w postaci posiłku w oborze (kiedy tam byliśmy, podawali pieczonego kurczaka oraz żeberka z pieczonym ziemniakiem i fasolą). Zamysł był taki, by posmakować uczty z czasów Dzikiego Zachodu. Do tego występ muzyczno-rozrywkowy w stylu western i dużo atrakcji na zewnątrz — zwierzęta hodowlane, przejażdżki, rzucanie lassem, sklepy z pamiątkami itp. W 1998 r. z kumplem z uniwerku wybraliśmy się na wyprawę samochodową przez Stany: Chicago, Nowy Jork, Waszyngton, później Wirginia.

Tam zwiedziliśmy żywy skansen koło Williamsburga — Colonial Williamsburg. To odtworzone miasteczko z epoki kolonialnej, z zachowanymi realiami życia codziennego drugiej połowy XVIII w. Można zobaczyć, jak się piekło chleb, jak pracował kowal — statyści codziennie mają jakieś atrakcje dla turystów. Naszą wyprawę skończyliśmy na jednym z najsłynniejszych pól golfowych w Wirginii.

W przyszłym roku wybieramy się rodzinnie na Florydę i chcemy skoczyć do Nowego Orleanu.

Cuda natury. Poza powodami osobistymi jeżdżę do Stanów dla przestrzeni i przyrody. Kraj jest bardzo zróżnicowany — góry, niezmierzone tereny pustynne, oceaniczny klimat Seattle, który sprawia, że roślinność tam jest niewiarygodnie zielona. Ogromne wrażenie zrobiły na mnie wielkie sekwoje w Parku Narodowym Sekwoi w Kalifornii. Ponad półtora tysiąca kilometrów kwadratowych na zboczach Sierra Nevada. Rosną tam mamutowce olbrzymie — drzewa tak wielkie, że zasłaniają niebo. Największe na świecie. Przez wycięte w nich otwory może przejechać samochód.

Futbol po amerykańsku. Poza przyrodą fascynują mnie amerykańskie sporty masowe, bejsbol i futbol amerykański. Ale przede wszystkim rodzinne podejście do sportu. U nas w Polsce jest mecz — śpiewy i kibicowanie, a po meczu wszyscy rozchodzą się do domów. W Stanach rozgrywki to rodzinne święto, wydarzenie na cały dzień. Amerykanie wybierają się na miejsce rozgrywek co najmniej dwie godziny wcześniej, pakują do bagażników plastikowe foteliki, stoliki, grille, jedzenie, picie w chłodziarce turystycznej...

Na parkingu to się wypakowuje i zaczyna ucztę przy samochodzie. Widziałem nawet kanapę na pace pick-upa... Wszyscy ubrani w stroje drużyny, wymalowane twarze, siedzą sobie na tych krzesełkach i grillują. Kiedy zbliża się pora meczu, sprzęt chowa się do samochodu i towarzystwo udaje się na stadion. Po meczu znów wyciąga się krzesełka i grill, odgrzewa burgery, kiełbaski itd. Biesiada trwa jeszcze jakiś czas.

Parki rozrywki. Moja amerykańska przybrana rodzina zabrała mnie do Disney World w Orlando, gdzie jest cały disneyowski kompleks. Magic Kingdom — sześć magicznych krain z miejscami i postaciami znanymi dzieciom z klasycznych filmów Disneya, ze sławnym zamkiem Królewny Śnieżki. Disney’s Hollywood Studios, gdzie można wejść w świat filmów w salach 4D czy na multimedialnych pokazach.

Epcot, pawilon odkryć, składa się z dwóch części — jedna poświęcona przyszłości i technologiom, druga zapoznaje odwiedzających z kulturą i kuchnią jedenastu krajów, m.in. Meksyku, Chin, Japonii. Disney’s Animal Kingdom to największy park zwierząt na świecie. Można tam spotkać nawet dinozaura. No i wreszcie Water Park, gdzie nie tylko zjeżdża się do wody po fantastycznych zjeżdżalniach, surfuje na sztucznej fali, ale też można nurkować wśród kolorowych rybek i oglądać podwodny świat.

W Stanach Zjednoczonych jest wiele parków rozrywki nie tylko tematycznych. Busch Gardens w Tampie — początkowo w całości poświęcony był zwierzętom, z czasem pojawiły się tam rollercoastery, bohaterowie „Ulicy Sezamkowej”. Six Flags America, który jest bardziej klasycznym parkiem rollercoasterowym. I aquaparki takie jak SeaWorld Orlando oraz park wodny Aquatica Orlando. Parki rozrywki są świetnym pomysłem na spędzenie rodzinnych wakacji z dziećmi — wśród moich znajomych są tacy, którzy co roku na wakacje jeżdżą do Disney World, bo dzieci to uwielbiają — potrzeba 3-4 dni, by skorzystać ze wszystkich atrakcji.

Na steki i burgery. Trzeci powód, dla którego jeżdżę do Stanów Zjednoczonych, to specyficzna kuchnia amerykańska. Niezdrowa, ale smaczna. Najlepszego hamburgera z frytkami zjadłem w San Francisco w Pier 39 — położonym nad zatoką kompleksie kilkunastu restauracji i setek sklepów. Najlepszy stek również podano mi w Stanach, ale zrobiony w domu przez ojca moich kumpli z uniwerku — nigdy nie udało mi się odtworzyć tego smaku.

W czasie studiów robiliśmy wyprawy na steki. Poprzedzały je okresy zbierania pieniędzy i dzień głodówki. Pakowaliśmy się w siedmiu do jednego samochodu, żeby było taniej, i jechaliśmy do restauracji stekowej sieci Prime Quarter. Klient mógł tam zamówić stek i dostać gotowy albo sam go przyrządzić. Każdy z nas był oczywiście „ekspertem” od steków, więc przygotowywaliśmy je sami. Był tam grill wielkości stołu, a porcje mięsa leżały za szybą w lodówce i można było sobie wybrać.

Jeśli ktoś zamówił dwufuntowy stek i uprzedził przy zamówieniu, że będzie chciał bić rekord 30 minut, kelner mierzył czas. Jeżeli zawodnik zmieścił się w czasie, dostawał zwykły stek gratis, robiono mu zdjęcie w czapce i fartuchu kucharza i wieszano je na ścianie chwały. Mieliśmy takiego grubego kolegę, któremu udało się pokonać stek wielkości talerza w czasie krótszym niż trzydzieści minut.

My, pozostali, ledwo sobie radziliśmy ze zwykłą porcją. W Ameryce trzeba zjeść na śniadanie zestaw american breakfast (choć funkcjonuje pod różnymi nazwami) — powiada się, że śniadanie jest najważniejszym posiłkiem dnia, a Amerykanie wzięli to do siebie i podają na śniadanie posiłek bardziej kaloryczny niż niejeden obiad. W wersji deluxe składa się ze smażonych jajek, smażonego bekonu, smażonych kiełbasek przypominających białą kiełbasę, pancakes (naleśników amerykańskich) z syropem klonowym, tostów oraz soku lub kawy — można też spotkać zestawy z dodatkowymi smażonymi ziemniakami lub frytkami. &

Paweł Maj

Członek zarządu, dyrektor inwestycyjny Skyline Investment zarządzający męską marką odzieżową Roy.