"Puls Biznesu": Znalazł się pan w kręgu podejrzeń w związku z tzw. aferą hazardową, która zatrzęsła rządem, i dwa miesiące temu opuścił fotel wiceministra gospodarki. Tęskni pan za rządem?
Adam Szejnfeld: Za rządem nie da się tęsknić. Jestem człowiekiem pracowitym, ale nigdy w życiu nie tyrałem tak ciężko, jak przez ostatnie dwa lata. Kto tego nie przeszedł, nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że pracuje się tam po szesnaście, osiemnaście godzin na dobę.
I nie myśli pan o powrocie?
Nie tęsknię za rządem, ale będąc poza nim, odczułem kompletny brak mocy sprawczej. Oczywiście, że myślę o powrocie, ale to nie ma nic wspólnego z tęsknotą. Każdy polityk, który chce być skuteczny, musi mieć odpowiednie instrumenty, a poza rządem jest ich bardzo mało. Dlatego interesuje mnie nie tyle stanowisko, ile misja. Chętnie wróciłbym, ale pod warunkiem, że nadal mógłbym wypełniać misję, którą jest uwalnianie działalności gospodarczej od ciężarów biurokracji.
Kto teraz kieruje polityką gospodarczą rządu?
Waldemar Pawlak, ale trzeba pamiętać, iż niebywale ważny jest też resort finansów. Olbrzymią rolę odgrywa też Komitet Rady Ministrów z Michałem Bonim, szefem doradców premiera, gdzie spotykają się wszystkie projekty i programy, zanim trafią do ostatecznego rozstrzygnięcia przez Radę Ministrów.
Ministrowie wysyłają sprzeczne sygnały, na przykład: Jacek Rostowski ogłasza plan przesunięcia części składek z OFE do ZUS, a Michał Boni zaprzecza, by taki plan istniał. Przykładów jest więcej, jak więc w takich warunkach kreować i realizować politykę gospodarczą?
Dzisiaj jest niejasny podział kompetencji nie tylko między premierem a prezydentem, ale także między ministrami. Dlatego m.in. premier chce wprowadzić system kanclerski.
Ale dlaczego ministrowie nie uzgadniają stanowisk? Kopanie się po kostkach ośmiesza rząd.
Wszystkim — partnerom społecznym, społeczeństwu, mediom — zależy, aby koncepcje i plany resortów były odpowiednio wcześnie upubliczniane. To powinien być standard konsultacji społecznych. Niestety, taki system ma wadę. Mamy bowiem do czynienia z alternatywą — albo najpierw konsultuje się wewnątrz rządu i uzgadnia wspólne stanowisko, ale wtedy opinia publiczna dowiaduje się o rządowych planach po fakcie, albo odwrotnie — najpierw informuje się obywateli. W drugim wariancie często jednak może wystąpić różnica zdań między politykami. Trzeba szukać dobrej równowagi.
Cały wywiad znajdziesz w piątkowym "Pulsie Biznesu"