Przy Piotrkowskiej Piotr Dopierała umiejętnie połączył awangardową sztukę ze zmysłem do zysków. Powstał pub, dziś jeden z symboli Łodzi.
Jeśli w tym mieście pasażer wsiada do taksówki i mówi: „Łódź Kaliska, proszę”, to kierowca nie ma pojęcia, dokąd jechać. Najpierw tak nazywał się dworzec PKP. Później nazwę tę przybrała znana grupa artystyczna. Przed kilkoma laty takim szyldem opatrzył swój pub Piotr Dopierała.
Ulica z przyszłością
W połowie lat 90. Piotr Dopierała, miłośnik sztuki, robił doktorat z etnologii. Zastanawiał się, na co w biznesie postawić, by w przyszłości stać go było na swobodną realizację swojej pasji.
Wśród turystów stała się już modna Piotrkowska, z mnóstwem restauracji i luksusowych — wówczas — sklepów.
— Ta ulica miała przyszłość. Pomyślałem, że warto tam otworzyć pub, który czymś nietuzinkowym przyciągnie klientów — wspomina Dopierała.
Od lat głośno już było o awangardowej grupie artystycznej Łódź Kaliska. Jej happeningi, zdjęcia, filmy bulwersują, szokują — u jednych budzą podziw, u innych — odrazę. Chyba najgłośniejszy protest sprowokowała seria zdjęć nagich modelek, których ciała wpisano w kształt polskiego godła. Jedna z fotografii trafiła na okładkę „Playboya”. Egzemplarze tego miesięcznika długo krążyły między oburzonymi politykami prawicy i prokuraturą...
Atrakcyjny grzech
Piotr Dopierała postanowił wykorzystać popularność i tworzywo grupy. Erotyka, klimat grzechu i występku bywają pociągające.
— Założyłem, że stworzę „jednolity kontekst” — w całości poświęcony Łodzi Kaliskiej — mówi o swoim pomyśle.
Rzeczywiście, kontekst jest jednolity. Trudno się zresztą dziwić, skoro architektem wnętrz był Marek Janiak, lider tej awangardowej grupy.
Przed wejściem — dworcowy szyld z nazwą pubu. W środku zaskakująca harmonia surowego metalu i ciepłych barw miękkich obić. Obrazy, plakaty grupy... I setki dokumentujących jej pomysły zdjęć. A na nich głównie kobiety — stare, młode, o piersiach kształtnych i drobnych, a także wielkich jak owoce arbuza. Fotografie leżą wszędzie, prowokują, zagęszczają klimat nocnych tańców. No i słynna toaleta z weneckimi lustrami — ci, którzy z niej korzystają, pozostają niewidoczni, jednocześnie obserwując siedzących przy stolikach...
Kontekst jednolity, nastrój jednoznaczny. Wzmacniany niekiedy happeningami — jak badanie wyporności biustów. Podczas tego osobliwego castingu, demonstratorki wkładały piersi do naczyń wypełnionych wodą, a artyści sprawdzali w menzurkach, ile cieczy wyparło zanurzone w wodzie ciało.
Układ wzajemnych korzyści?
Prosty. Grupa dała nazwę i tworzywo do wystroju pubu, a restaurator — obszar do działania, miejsce na ekspozycję oraz reklamę. Cały pub to jedna wielka reklama Łodzi Kaliskiej. Wielu gości po raz pierwszy zresztą tu właśnie dowiaduje się o istnieniu grupy.
Piętrowy biznes
Na początek Dopierała zainwestował 50 tys. marek, pożyczonych od rodziny. Pub, dzięki grzesznej sławie artystów, zaczął się cieszyć powodzeniem natychmiast po uzyskaniu koncesji na alkohol. Pieniądze zwróciły się — ze sporą nadwyżką — już po roku. Ale Dopierała nadal chodził do pracy piechotą, a jego stare volvo woziło towar. Próbował też innych inwestycji — np. jako większościowy udziałowiec przejął salon antyków, wraz z 30 tys. zł zadłużenia. Zamiast czekać, aż klient sam coś przyniesie, ruszył w Polskę w poszukiwaniu staroci. Kupował na giełdach, zarabiając od kilku do kilkudziesięciu procent. W kilka miesięcy zyskał pierwsze 100 tys. zł... W 2000 r. przyszedł krach: ludzie przestali antyki kupować. Dziś salon nie przynosi krociowych zysków, lecz cieszy właściciela kwotą dobrze ulokowanych kilkuset tysięcy w obrocie.
Piotr Dopierała skupił się na rozwoju pubu — m.in. przyłączając do niego kolejne piętro. W weekendy do lokalu za jednym zamachem przychodzi 600-800 osób, a rocznie przez pub przewijają się setki tysięcy gości.
Parter zdominowali artyści i towarzystwo, które lubi w tym środowisku bywać. Na bardziej przestronnym piętrze, w dużych siedziskach dobrze się czują biznesmeni i turyści z zagranicy. Jeszcze wyżej swoje okolice (duża przestrzeń pośrodku) odnajdują ci, którym odpowiada klimat dyskoteki. A jakby ktoś poczuł głód, może — po sąsiedzku — skorzystać z otwartej dwa lata temu trattorii z włoskimi potrawami.
Jak kostka Rubika
Przy Piotrkowskiej pełno dziś pustych lokali na sprzedaż. Ryzyko... Tymczasem Dopierała wyłożył miliony, samo nagłośnienie kosztowało 200 tys zł. Ale prawdziwą wartością Łodzi Kaliskiej nie jest ani położenie, ani budynek, ani meble, lecz marka, nazwa pubu i pierwotna koncepcja, która przerosła oczekiwania pomysłodawcy.
— Zakładając pub, oparty na symbiozie z łódzkimi awangardzistami, nie spodziewałem się aż takiego sukcesu. Analizuję to cały czas jak kostkę Rubika — przyznaje właściciel.
Piotr Dopierała nie poprzestanie na pubie o znanej — nie tylko w kraju — nazwie. W przyszłości zamierza wybudować luksusowy apartamentowiec, bo takich w okolicy brakuje. Chciałby też kupić nieruchomość w Chorwacji i — za odpłatnością bilansującą tylko nakłady — wynajmować pokoje swoim pracownikom, jak kiedyś Fundusz Wczasów Pracowniczych.
— Bo z pełnym przekonaniem sądzę, że — prócz pomysłu na biznes — to właśnie moi pracownicy są źródłem sukcesu — mówi.
Wielu w pubie pracuje od początku, jest z szefem po imieniu. Większość ma wyższe wykształcenie, kelnerki — tytuły magistra.
— W Łodzi Kaliskiej zostają chętnie — ze względu na awangardową atmosferę; mówią, że „tam nie wstyd”, ale do mojej pizzerii to już nie chcą się przenieść... — śmieje się Piotr Dopierała.
Nawet w urzędzie miasta, kierowanym przez prawicowego prezydenta Jerzego Kropiwnickiego, przyznają, że pub Łódź Kaliska to jedna z najważniejszych atrakcji turystycznych miasta — w przewodnikach znalazła się obok cmentarza żydowskiego i Pałacu Poznańskich.
Przy całej niestosowności tego zestawienia — wiele to mówi o klimacie Łodzi.