Siedemnastu miesięcy potrzebowała Skanska na wybudowanie węzła komunikacyjnego pod Elblągiem. W 75 proc. sfinansowano go ze środków Phare 2001.
Nowe rozwiązanie komunikacyjne w newralgicznym miejscu, na południowo-wschodnich obrzeżach Elbląga, znacznie poprawiło warunki podróży w tym rejonie województwa warmińsko-mazurskiego.
Węzeł powstał na przecięciu dwóch krajowych tras: ekspresowej E7 Gdańsk — Warszawa — Chyżne i drogi nr 22 Kostrzyń — Gorzów Wlkp. — Malbork — Elbląg — Grzechotki. Żeby ułatwić kierowcom przejazd przez to skrzyżowanie, przesunięto o 665 m koryto rzeki. Zbudowano trzy wiadukty drogowe i wyremontowano kolejowy. Powstały łącznice komunikacyjne między „siódemką” a Elblągiem i prowadzącą do przejścia granicznego z Rosją w Grzechotkach drogą nr 22. Jest też sieć odwadniająca i system oświetleniowy.
Pomyślano również o ochronie środowiska. Spływające z obszaru węzła wody opadowe są odprowadzane do separatorów oddzielających zanieczyszczenia oleiste.
Drogowcy ze Skanska wybudowali pod Elblągiem łącznie 7 kilometrów drogi. Nakleili na niej 6,3 tys. mkw. termoplastycznej taśmy poziomego oznakowania jezdni. Ustawili 7,5 km stalowych barier ochronnych oraz 143 słupy oświetleniowe. Wykopali 100 tys. m sześc. ziemi, a 300 tys. m sześc. zużyto na nasypy drogowe.
Inwestycja kosztowała 6,5 mln EUR, z czego 75 proc. pochodziło z funduszu Phare 2001. Roboty rozpoczęto 12 marca 2004 r., a zakończono zgodnie z terminem — 12 sierpnia br. Pracowało przy nich 150 osób.
Za wykonanie węzła i finansowanie inwestycji odpowiadał olsztyński oddział Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Kierownikiem wspieranego przez UE projektu był Marek Gierałtowski. Budową kierował Sławomir Szewczyk.