Zakres usługi doradczej zależy od wymagań klienta i kompetencji wybranego konsultanta. To oczywiste. Kiedy więc powinna się zacząć, a kiedy skończyć praca konsultanta?
Najczęściej obserwowane zakresy prac doradczych przy projektach mających na celu dostosowanie systemu zarządzania danej organizacji do wymagań norm międzynarodowych (np. ISO 9000) można, w największym uogólnieniu, podzielić na dwa typy — 1 i 2.
Typ 1 — doradztwo najprostsze — usługi doradcze, których celem jest doprowadzenie do zgodności w zakresie niezbędnym do certyfikacji systemu. Projekt jest realizowany według programu minimum — żeby otrzymać certyfikat. Trwałe korzyści dla firmy będącej zleceniodawcą takiej usługi, poza ewentualnym otrzymaniem certyfikatu, są dyskusyjne.
Wyższym stopniem zaangażowania obu (bo tylko pozornie jednej) stron jest typ 2, czyli doradztwo zorientowane na poprawę systemu zarządzania (organizacją) procesami klienta. Celem zasadniczym takiej usługi doradczej jest rzetelne określenie celów zmian i zaplanowanie procesu poprawy. Daje ona zazwyczaj wymierne korzyści klientowi, jest jednak bardziej kosztowna niż doradztwo najprostsze.
W praktyce spotyka się znacznie częściej usługę pierwszego typu niż tę zorientowaną na rzeczywistą poprawę procesów czy też organizacji. Szacunkowo ten stosunek można określić jak 1 do 5. Wynika on przede wszystkim z wymagań stawianych przez klientów. Na wczesnym etapie cyklu kultury organizacji certyfikacja jest często celem samym w sobie.