Indeksy
To co stało się pod koniec ubiegłego tygodnia, uważam, że było nieco spóźnionym dyskontowaniem stopniowego wygaszania QE3 przez FED. Po pierwszej, grudniowej obniżce z 85 mld dolarów do 75 mld miesięcznie, S&P500 poszybował do góry i zdążył wyznaczyć jeszcze nowe szczyty. Podobnie jak wiele europejskich indeksów m. in. niemiecki DAX. Z jednej strony informacja została odebrana pozytywnie ze względu na przyczynę dla którego FOMC zdecydowała się na taki krok. Jej członkowie uważają, że gospodarka powoli nabiera rozpędu (co zdaje się potwierdzać m. in. treść ostatniej Beżowej Księgi oraz stopa bezrobocia). Z drugiej zaś strony to w dużej mierze QE3, a w zasadzie wszystkie QE przyczyniły się do umocnienia S&P500 z okolic 700 pkt (marzec 2009) do zeszłotygodniowych 1800 pkt. Trudno w tej chwili określić jak mocno FED przykręci kurek z dolarami, natomiast wiadomo już, że może być to pewien punkt zwrotny i potencjalnie może przyczynić się do głębszej przeceny rynku akcji.
Stricte traderski sygnał słabości indeksów pojawił się w ostatni czwartek, bogaty w odczyty danych makro. Sesja azjatycka podyktowana przez gorszy od oczekiwań chiński indeks PMI dla przemysłu (poniżej 50pkt!) zakończyła się na mocnym minusie. Następnie po publikacji dobrych danych kolejno z Francji, Niemiec, strefy euro oraz Stanów Zjednoczonych indeksy europejskie przebiły lokalne minima. Taka reakcja na dobre dane oznacza zmianę sentymentu, zwłaszcza jeżeli jest połączona z pokonaniem istotnych poziomów technicznych. Poza tym być może rynki już na tyle zdyskontowały stopniowo poprawiającą się sytuację gospodarczą w strefie euro i w Stanach, że zabrakło chętnych do zakupów. Potwierdza się stara zasada giełdowa: kupuj plotki, sprzedawaj fakty. Oliwy do ognia z pewnością dodały również problemy Argentyny, Turcji, czy RPA, które doskonale są odzwierciedlane przez kursy walutowe już od dłuższego czasu.

Obligacje
Bystrzejsi obserwatorzy rynku zapewne zauważyli, być może trochę zagadkowe ruchy, aczkolwiek wymowne na włoskich obligacjach, na które wyraźnie wzrósł popyt w ostatni dzień 2013 roku. To one pierwsze zasygnalizowały popyt na tzw. bezpieczne aktywa. Dopiero po tygodniu dołączyły do nich niemieckie 10 - letnie Bundy. Pod koniec zeszłego tygodnia wycena włoskich 10 - latków zaczęła mocno spadać, kiedy ich niemiecki odpowiednik przyspieszył kroku. Od początku roku Bundy zyskały 2,93%.
Dolar
Mniej skomplikowana sytuacja przedstawia się na dolarze, gdyż w jego przypadku zarówno przesłanki płynące z gospodarki jak i polityki monetarnej FOMC idą w parze. Lepsze dane z gospodarki oraz ograniczanie skupu aktywów oznacza mocniejszego dolara.
W obecnej sytuacji technicznej ciężko wskazać drugą walutę w stosunku do której można by skutecznie obstawić jego umocnienie. Pary z japońskim jenem, meksykańskim peso, rosyjskim rublem, turecką lirą, dolarem kanadyjskim, czy australijskim są już bardzo mocno wykupione, bądź wyprzedane.
Złoto
W najbliższym czasie na złoto oddziaływać będą dwa czynniki. Z jednej strony scenariusz odwrotu do bezpiecznych aktywów, powinien złoto umocnić. Rok 2013, bardzo dobry dla rynku akcji, był jednym z najgorszych dla rynku złota. Z drugiej strony umacniający się dolar może nieco hamować wzrost ceny kruszcu. Impuls wzrostowy już się rozpoczął.
Japonia
Do tej pory, od momentu zmian politycznych w Japonii i prowadzeniu tzw. Abeconimics, czyli agresywnego skupu aktywów oraz postawienia wysokiego celu inflacyjnego (pierwotnie 2%), strategia gry na osłabienie japońskiej waluty zdawała egzamin dla USD/JPY oraz większości par crossowych.
Szczególnie atrakcyjnymi mogły się wydawać ostatnio długie pozycje na NZD/JPY, gdyż rynek dyskontuje obecnie jak szybko i jak zdecydowanie Bank Rezerw Nowej Zelandii zdecyduje się podwyższać stopy procentowe i do jakiego poziomu. Skrajnie odmienna polityka monetarna obydwu banków pozwalała wydawać bycze prognozy dla pary NZD/JPY.
W obliczu sytuacji z jaką mieliśmy do czynienia pod koniec tygodnia jen automatycznie przestał pełnić wyżej opisaną rolę, a tym samym powyższa koncepcja się dezaktualizuje.
Nowa Zelandia
W czwartkowej potyczce wyraźnie wygrało euro z dolarem amerykańskim. To też mocno zaważyło na notowaniach EUR/NZD, którą można było rozważać jako rynek do gry na umocnienie waluty kiwi. Jednak technicznie rzecz biorąc nie ma w tej chwili przesłanek dla krótkich pozycji na tej parze. Bardzo dobry trend rysuje się na AUD/NZD, gdzie waluta australijska jest mocno ciągnięta w dół przez obawy o spowolnienie Chin. Sytuacja w Chinach przez wielu porównywana jest do sytuacji w Stanach Zjednoczonych sprzed wybuchu kryzysu 2008/09. Jednak moim zdaniem trend spadkowy na AUD/NZD jest na tyle zaawansowany, że ciężko by znaleźć sytuację z satysfakcjonującym stosunkiem potencjalnego zysku do ryzyka.
Chiny
Jednym z istotnych zdarzeń tego tygodnia, które potwierdza złą sytuację w Chinach, była pożyczka 255mld juanów, czyli około 42 mld dolarów, dla instytucji finansowych zagrożonych spadkiem płynności. Brak zaufania odznaczył się istotnym wzrostem stawki SHIBOR 1W (Shanghai Interbank Offered Rate) do 6,33%. Na dzień dzisiejszy spadła już ona gwałtownie do 4,44 %, ale mimo wszystko rysa została i zabiegi doraźne nie oznaczają pozbycia się problemu w dłuższym terminie. Wyraz temu daje m. in. obraz techniczny indeksu Hang Seng, czy Hang Seng China Enterprises. W przeciwieństwie do silnych europejskich, czy amerykańskich indeksów akcji, te, od grudniowych szczytów straciły kolejno po 7,16 % i 14,15%. W piątek przebiły dołem kolejne minima wybijając się ze styczniowych konsolidacji. Bardzo ciekawy ruch można było zaobserwować w zeszłym tygodniu na parze USD/HKD.
Moim zdaniem najciekawsze sytuacje rozegrają się w najbliższym czasie na indeksach akcji, obligacjach, złocie i ewentualnie na dolarze amerykańskim. Z tym, że w przypadku tego ostatniego kluczem będzie dobranie właściwej pary walutowej, co na dziś dzień nie wydaje się takie proste.