Herman Van Rompuy
Stały przewodniczący Rady Europejskiej, zajmujący stanowisko od 1 grudnia 2009 r., umocnił się na czele szefów głównych unijnych instytucji, czego nie może ścierpieć José Manuel Barroso, przewodniczący Komisji Europejskiej. Pozbawiony charyzmy 66-letni Herman Van Rompuy osiągnął największy sukces w dotychczasowej karierze.
Udało mu się rozwiązać kwadraturę koła i doprowadzić do porozumienia płatników z beneficjentami w sprawie wieloletnich ram finansowych Unii Europejskiej 2014-20. Chadecki polityk jest niepozorny, ale ma talent negocjatora. Wyciągnął wnioski z przebiegu nieudanego szczytu Rady Europejskiej 22-23 listopada i w powtórce 7-8 lutego wziął całe towarzystwo szefów państw i rządów fortelem.
Za pierwszym razem propozycję zmniejszonych ram finansowych rozdał im w nocy i przerwał obrady, by się z tym przespali. Gdy zjedli w hotelach śniadanie, po wznowieniu szczytu przewodniczącemu pozostało tylko ogłosić zakończenie obrad bez porozumienia. Tym razem zaś Herman Van Rompuy zarządził procedowanie… do oporu. Prezydenci i premierzy nie opuścili gmachu Justus Lipsius, po krótkiej przerwie technicznej obrady zostały wznowione nad ranem i trwały jeszcze wiele godzin, aż wszyscy zmęczeni klepnęli budżetowy kompromis.
Piotr Serafin
39-letni wiceminister spraw zagranicznych jest drugim, obok Mikołaja Dowgielewicza, „dzieckiem Unii”, którego wiedza została doceniona powierzeniem ważnego stanowiska i dobrze służy Polsce.
Piotr Serafin obraca się w środowisku UE od piętnastu lat i ma w małym palcu najbardziej skomplikowane zagadnienia instytucjonalne i budżetowe.
Przed rokiem wrócił z misji wykonywanej w gabinecie komisarza Janusza Lewandowskiego do MSZ, gdzie spiął polskie nitki batalii o wieloletnie ramy finansowe 2014-20. Sam jest żywym kalkulatorem, ale na decydujące szczyty Rady Europejskiej zabierał z MSZ ekipę pomocników.
Dzięki pracy jego zespołu premier Donald Tusk o każdej porze dnia i nocy wiedział, co znaczy poprawienie każdej cyferki w kolejnych wersjach wieloletniego unijnego budżetu.