W ciągu dwóch dni rynek odebrał dwa dziwne i rozbieżne sygnały w kwestii przyszłości sektora energetycznego. Najpierw resort gospodarki ogłosił strategię dla branży naftowej, która zmroziła nadzieje na pełną prywatyzację Orlenu i Lotosu — o segmencie przesyłowym nawet nie wspominając — a zatem na dopuszczenie pełnych mechanizmów rynkowych na rynku paliwowym. Argumentem nadrzędnym stało się tu bezpieczeństwo energetyczne państwa jako czynnik ważnieszy niż prywatyzacja rozumiana jako doktrynalny cel sam w sobie. I dobrze, z koncepcją taką można się zgadzać albo nie, ale ważne, że ona istnieje.
Ale już dzień później minister skarbu zupełnie niespodziewanie zapowiedział w wywiadzie radiowym konsekwentną prywatyzację elektrowni. Resort ten, nawiasem mówiąc, wykonał przez sześć miesięcy 6-7 procent planowanych na ten rok transakcji. Za to w przyszłym roku na ladzie pojawią się elektrownie. Ma się to dokonać w sposób ostrożny, to znaczy po zakończeniu trwających procesów konsolidacyjnych w branży i przez giełdę. Minister nie podał szczegółów, ale najprawdopodobniej oznacza to prywatyzację „miękką”, być może państwo zabezpieczy sobie w każdym wypadku zachowanie wpływu na firmy, choćby dzięki posiadaniu tzw. złotej akcji — w przeciwieństwie do wyzbycia się zakładów drogą jednej transakcji z inwestorem branżowym.
Istnieje oczywiście możliwość, że za kilka lat największe firmy obydwu sektorów energetycznych będą miały podobny status spółek giełdowych z mocną, nawet dominującą, pozycją państwowego akcjonariusza. Ale dzisiaj wrażenie jest takie, że dwa ministerstwa działają w sposób nieskoordynowany, nawet w warstwie werbalnej. Fabryki benzyny mają nie być sprzedane, a fabryki prądu wręcz przeciwnie. Czy ktoś coś z tego rozumie?