Dla wszystkich podatników, którzy oczekują ujednolicenia zasad zaliczania w poczet kosztów osiągnięcia przychodu wydatków poniesionych na wypłatę byłemu pracownikowi odszkodowania na mocy ugody sądowej w związku z rozwiązaniem umowy o pracę, lipiec przyniósł kolejne złe informacje.
W wyroku z 12 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (I SA/Ol 297/12) orzekł, że wypłacenie przez pracodawcę odszkodowania na rzecz byłego pracownika na podstawie zawartej z nim ugody w sprawie dotyczącej nieprawidłowego rozwiązania z nim umowy o pracę stanowi koszt uzyskania przychodu. Zdaniem WSA, wypłata odszkodowania jest kosztem pośrednim pracodawcy oraz powinna być traktowana jak wypłata należności wynikających z umowy o pracę. Nie ma natomiast znaczenia, że osoba, na rzecz której zostało wypłacone odszkodowanie, nie jest już zatrudniona u pracodawcy w momencie wypłaty oraz fakt, że nastąpiło to na podstawie zawartej ugody przed sądem pracy.
Jednak już tydzień później, bo 19 lipca 2012 r., dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w indywidualnej interpretacji (IPTPB3/423-159/12-2/MF) stwierdził jednak przeciwnie, mianowicie, że wydatek na odszkodowanie dla byłego pracownika nie stanowi kosztu uzyskania przychodu. W niniejszej interpretacji zostało zaznaczone, że zapłata odszkodowania nie przynosi pracodawcy żadnego przychodu i mimo że jest związana z łączącym wcześniej strony stosunkiem pracy, nie jest wypłatą zaległego wynagrodzenia, ale sankcją za niezgodne z prawem działanie pracodawcy.
Zarówno decyzja organu, jak i orzeczenie sądu dobitnie pokazują kolejną zaistniałą w ostatnim czasie rozbieżność w rozstrzygnięciach izb skarbowych i sądów administracyjnych. Minister finansów twardo stoi na stanowisku, że wypłacane na rzecz byłego pracownika odszkodowanie nie stanowi kosztu uzyskania przychodu, mimo że stanowisko to kolejno kwestionują orzekające w takich sprawach sądy administracyjne.
Utrzymywanie takiej interpretacji w momencie wykształcenia się jednolitej linii orzeczniczej niekorzystnie działa dla podatników, wprowadzając brak pewności co do tego, jak należy prawidłowo stosować przepisy podatkowe. Sytuacji tej nie zmienił również fakt wydania przez Najwyższy Sąd Administracyjny dwóch wyroków w podobnych sprawach z 24 czerwca 2009 r. (II FSK 251/08) oraz z 17 listopada 2011 r. (II FSK 882/10), które potwierdzają stanowiska sądów. Konsekwencją takiej sytuacji jest konieczność zaskarżania przez podatników niekorzystnych interpretacji podatkowych, licząc na przychylny wyrok sądu, co naraża ich na stratę czasu oraz pieniędzy.
W rezultacie podatnikowi pozostaje, po otrzymaniu negatywnej indywidualnej interpretacji podatkowej, skierowanie skargi do właściwego sądu, co oczywiście zdecydowanie przedłuży całą procedurę, ale z drugiej strony zwiększy szansę podatnika na uzyskanie korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.