Podstawa prawna
Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks celny wprowadza w tytule III przepisy dotyczące towarów wprowadzanych na obszar celny wspólnoty do czasu otrzymania przeznaczenia celnego.
W obecnie obowiązującym kodeksie celnym (tekst jednolity: DzU z 2001 r., nr 75, poz. 802) analogiczne przepisy zostały umieszczone w tytule III — Towary wprowadzane na polski obszar celny.
Przewoźnicy morscy mają o połowę mniej czasu na załatwienie formalności celnych w Unii niż w Polsce.
Przepisy polskiego kodeksu celnego dotyczące formalności związanych z nadaniem towarom przeznaczenia celnego są niemal identyczne jak w Unii Europejskiej. Należy jednak zwrócić uwagę na kwestie regulowane art. 49 kodeksu wspólnotowego (w kodeksie celnym jego odpowiednikiem jest art. 48). W tym przypadku istnieją pewne różnice.
Zgodnie z regulacją wspólnotową, jeżeli towary zostały objęte deklaracją skróconą, to formalności niezbędne dla nadania im przeznaczenia celnego muszą zostać dokonane w ciągu 45 dni, w przypadku towarów przewożonych drogą morską, oraz 20 dni w przypadku towarów przewożonych drogą inną niż morska. W polskim kodeksie celnym mamy odpowiednio 90 i 20 dni.
Termin, o którym mówimy, można przedłużyć w uzasadnionych przypadkach. Takie przedłużenie nie może być jednak dłuższe niż faktycznie niezbędne w takiej sytuacji. Polskie przepisy wskazują na możliwość przedłużenia omawianych terminów o 30 dni w przypadku towarów wprowadzanych drogą morską oraz o 7 dni w innych przypadkach. Firmy dokonujące przewozów morskich, które do tej pory były przyzwyczajone, aby formalności celne załatwiać w ciągu 90 dni, muszą wziąć pod uwagę nowy termin — 45-dniowy. Na pocieszenie dodam, że organy celne wspólnoty bardzo liberalnie podchodzą do wydawania uznaniowych decyzji przedłużających ten termin.
Tomasz Rudyk ekspert Pricewaterhouse- Coopers