Fiskus po raz kolejny zmienił stanowisko w sprawie wiążących interpretacji.
Do urzędów i izb skarbowych trafiła kolejna instrukcja, dotycząca sposobu postępowania z wnioskami o udzielenie interpretacji podatkowej. Oto jej treść.
W nawiązaniu do wytycznych Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2004 r. nr SP/8010-5/2240/04/EZ dotyczących zasad udzielania, na podstawie art. 14a- -14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — ordynacja podatkowa (DzU z 2005 r. nr 8, poz. 60) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2005 r., pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.
Art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązuje podatnika, płatnika lub inkasenta do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie we wniosku o interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Słownik języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 1996) definiuje pojęcie „faktyczny” jako: „zgodny z faktami, oparty na faktach, będący faktem, rzeczywisty, realny, istotny”. Nie oznacza to jednak niemożności rozstrzygnięcia kwestii, które mogą zaistnieć w przyszłości. A zatem, jeżeli we wniosku zostanie opisany dokładnie stan faktyczny (poszczególne elementy stanu faktycznego są spójne), bez zastosowania trybu warunkowego, wówczas organ podatkowy, który nie jest uprawniony ani zobowiązany do badania czy przedstawione we wniosku zdarzenia już zaistniały lub mogą zaistnieć, powinien udzielić stosownej interpretacji. Interpretacja ta będzie wiążąca, jeżeli przedstawiony w niej stan faktyczny się ziści i nie ulegnie zmianie stan prawny.
Należy przy tym zauważyć, że rozstrzygnięcia wiążących interpretacji odnoszą się nie tylko do konkretnego zdarzenia, ale również do innych zdarzeń, których istotne elementy pozostają tożsame z głównym zdarzeniem przedstawionym we wniosku. Wobec powyższego użyte w wytycznych, w części II w punkcie 4 Ocena wniosku w sprawie interpretacji, stwierdzenie: „należy uznać, że nie podlegają rozpatrzeniu wnioski, które dotyczą działań hipotetycznych” powinno się odnosić wyłącznie do sposobu sformułowania wniosku. W tej kwestii pozostaje bez zmian praktyka, jaka była stosowana w obowiązujących poprzednio uregulowaniach, mianowicie udzielanie informacji o zakresie stosowania przepisów prawa odbywało się też bez badania przez organ podatkowy, czy zdarzenia, których ta informacja dotyczy, istotnie miały miejsce.