Proces uzyskania przez firmę podłączenia do sieci energetycznej jest bardzo zróżnicowany w poszczególnych krajach. Dobrym przykładem sprawności tego procesu jest Islandia, gdzie podłączenie klienta do sieci energetycznej w celach komercyjnych odbywa się w 4 krokach, zajmuje 22 dni i kosztuje mniej niż 6 tys. USD. W Bułgarii natomiast klienci czekają na podłączenie nawet 4 miesiące. Przedsiębiorcy litewscy płacą za komercyjne podłączenie do sieci około 7 tys. USD, w Turcji ten sam proces wiąże się z siedmiokrotnie wyższymi kosztami. W celu uchwycenia tych różnic wskaźnik „podłączenie elektryczności” (Getting Electricity) raportu Doing Business publikowanego przez Bank Światowy, bada procedury, czas i koszt uzyskania nowego podłączenia elektrycznego w celach komercyjnych w 189 krajach świata. Analiza danych zebranych w ciągu ostatnich pięciu lat pozwala na wyłonienie trendów i dobrych praktyk w tym zakresie.
Opóźnienia w podłączaniu nowych klientów pojawiają się najczęściej tam, gdzie agencje publiczne są nadmiernie zbiurokratyzowane, niektóre zakłady energetyczne przenoszą obciążenia administracyjne na klientów, np. wymagając kontaktu z różnymi instytucjami (wydziałem dróg, strażą pożarną, władzami gminy itp.). W Kolumbii spółka energetyczna znalazła skuteczny sposób na skrócenie o 60 dni czasu oczekiwania na podłączenie — wprowadziła tryb jednego okienka dla podłączeń. Teraz koordynuje procedury wewnętrznie, działając w imieniu klienta. W Kanadzie spółka energetyczna i administracja miejska zrewidowały wewnętrzne procedury i skróciły czas potrzebny na uzyskanie zezwolenia na roboty ziemne, tym samym skracając czas oczekiwania na podłączenia o 27 dni. W Polsce spółka energetyczna RWE Stoen jest jedynym punktem kontaktu dla klienta i koordynuje prowadzenie prac związanych z podłączeniem z firmami budowlanymi, co sprawia, że proces jest łatwiejszy z punktu widzenia klienta.
Koszt podłączenia elektryczności często postrzegany jest przez średnie i małe firmy jako poważne obciążenie finansowe. W Japonii jest to bezpłatne, nawet jeśli konieczne jest zastosowanie kosztownych materiałów dla wzmocnienia sieci. Spółka energetyczna odzyskuje poniesione nakłady w miarę upływu czasu. Łatwy dostęp do informacji dotyczących procesu podłączenia i jasny podział opłat jest kolejnym obszarem dobrych praktyk. Niezależnie od poziomu dochodów koszty podłączenia zwykle są niższe w gospodarkach, w których tabele taryf i opłat są łatwo dostępne publicznie. W krajach, w których dostęp do tych informacji jest utrudniony, koszt podłączenia jest o 275 proc. wyższy (w odniesieniu do dochodów per capita). Sprawnie działające spółki energetyczne rozpowszechniają informacje o kolejnych etapach procesu podłączenia, wymaganej dokumentacji i stosowanych taryfach jak najszerzej poprzez publikację na stronach internetowych i w biurach — własnych lub instytucji publicznych. Spółki energetyczne w krajach OECD o wysokich dochodach, a także w Europie Wschodniej i Azji Środkowej, ułatwiają klientom znalezienie informacji dotyczących kosztów podłączenia bardziej niż spółki w innych regionach. We Francji spółka dystrybucyjna ERDF opublikowała na stronie internetowej szczegółowy dokument, opisujący różne plany podłączeń oraz wzory stosowane przy wyliczaniu ich kosztów.