Król zupek uskrzydli polskie firmy

— Do Polski przyjechałem studiować trzy miesiące przed wprowadzeniem stanu wojennego. Tu skończyłem studia na Politechnice Gdańskiej, tu poznałem żonę, tu otworzyłem firmę importującą różne produkty z Azji i tu zostałem — wspomina Tao Ngoc Tu, biznesmen o dwóch paszportach — polskim i wietnamskim. Przyznaje, że po tylu latach czuje się bardziej Polakiem, choć jest królem azjatyckich zup i sosów. Przez kilka lat pojawiał się w rankingu 100 najbogatszych Polaków tygodnika „Wprost”. Historia jego grupy Tan-Viet zaczęła się w 1990 r.

— Otworzyłem restaurację wietnamską w Gdańsku, ale była małym biznesem, a ja wierzyłem, że handel zagraniczny pozwoli mi stworzyć duży biznes. Zaczęliśmy importować różne artykuły, w tym spożywcze i ubrania — mówi biznesmen. Zdecydował się skoncentrować na przemyśle spożywczym i w 1995 r. powstała marka TaoTao, obecnie czołowy gracz na polskim rynku sosów orientalnych i makaronów ryżowych. Wtedy też grupa zaczęła rozkręcać eksport. Dekadę później przejęła większość udziałów w firmie Vifon, posiadającej dwie fabryki w Wietnamie, której produkty dystrybuowała w Europie od lat. Vifon to lider rynku zup błyskawicznych w Polsce, na Słowacji i Węgrzech. Do Tan-Viet należą również marki Tokyoto (produkty do sushi i makarony w stylu japońskim) oraz Ammko — polskie zupy w wydaniu błyskawicznym. Ma też trzeci zakład — w polskiej Nidzicy.

— W 2007 r. przejęliśmy spółkę Mewa, uzdrowiliśmy zakład i intensywnie rozwinęliśmy produkcję, a obecnie eksportujemy 90 proc. produkowanych tu konserw — mówi Tao Ngoc Tu. Część produkcji z portfolio grupy jest zlecana na zewnątrz.

— Sos chilli wytwarzany jest według naszych standardów w Tajlandii, a inne w Chinach. Współpracujemy też z czołowymi polskimi producentami, rozwijając eksport — twierdzi biznesmen.

Kuba, czyli wyspa szans

W tym roku zarządzana przez niego grupa ma osiągnąć 131 mln USD przychodów. Po 40 proc. z tej sumy przypada na Polskę i Wietnam. Dynamicznie rośnie też sprzedaż na Kubę pod bardzo rodzimie brzmiącą marką Polka. W zeszłym roku odpowiadała za 8 proc. sprzedaży.

— To jeden z naszych nowszych pomysłów. Znamy się na handlu, współpracujemy z największymi armatorami, więc wykorzystujemy tę wiedzę i doświadczenie, bezpośrednio docierając do odbiorców. Ogromny potencjał dostrzegliśmy na Kubie. Porozumieliśmy się z polskimi producentami i wysyłamy tam mrożonego kurczaka oraz produkty mleczarskie — opowiada Tao Ngoc Tu.

— To ciekawy i obiecujący kierunek. Wysyłamy tam wspólnie z Tan-Vietem mleko, sery i masło. Sami nie mielibyśmy tam takiej siły przebicia. To kwestia znajomości lokalnego rynku i jego różnych zawiłości — dodaje Dariusz Sapiński, prezes Mlekovity.

Dostęp do miliardów

Twórca Tan-Vietu zapowiada, że wyjdzie na kolejne rynki zagraniczne z innymi produktami niż orientalne. Obecnie spółka dociera do Stanów Zjednoczonych, na Węgry, Słowację, do Rumunii, Niemiec i Kambodży. — Jeden z rynków Europy Zachodniej będziemy chcieli uczynić kolejną „Kubą”. Działamy, opierając się na dwóch schematach: otwieraniu własnych spółek sprzedażowych bądź udzielaniu wyłączności na dany kraj jednemu dystrybutorowi. Za granicą mamy jeszcze dużo do ugrania — przekonuje biznesmen. Właśnie ogłoszony plan wzrostu zakłada sześciokrotny wzrost przychodów do 2021 r.

— Widzimy wiele szans. Wchodzimy w kolejne kategorie produktów w Polsce — ostatnią są dania gotowe. Kolejna to makarony bezglutenowe. Od razu kierujemy te nowości na eksport — mówi Tao Ngoc Tu. Jego zdaniem, ogromny potencjał tkwi jeszcze w wietnamskim rynku. — Obecnie to ponad 90 mln konsumentów, a każdego roku przybywa ponad milion mieszkańców. Kraj podpisał w zeszłym roku traktat o wolnym handlu z UE, jest ponadto w ASEAN i TTP, co oznacza, że mamy „bezcłowy” dostęp do 1,8 mld ludzi na świecie — tłumaczy Tao Ngoc Tu. Planuje też „szerokie wejście” m.in. do Wielkiej Brytanii i obu Ameryk.

— Pod tym kątem będziemy rozbudowywać fabryki w Wietnamie. Tam mamy wysokiej klasy specjalistów w zakresie produkcji. W Polsce na razie nie planujemy budowy czy zakupu kolejnego zakładu. Skupiamy się na wysokiej klasy menedżerach, którzy pracują nad ekspansją — opowiada biznesmen. Polska jest też zapleczem niektórych surowców dla wietnamskich fabryk. Znad Wisły eksportowane są m.in. buraki, ziemniaki i niektóre przyprawy, które po przetworzeniu wracają do Polski. — Z Wietnamu nie możemy importować produktów mięsnych do UE, więc importujemy komponenty bezmięsne z naszych fabryk i łączymy je z mięsem z polskiego zakładu. To dobrze przemyślany biznes o wielu synergiach — mówi Tao Ngoc Tu.

OKIEM EKSPERTA

Lek na mentalną barierę

AGNIESZKA GÓRNICKA, prezes firmy badawczej Inquiry

Polscy konsumenci poszukują nowości i różnorodności, a standardowa oferta sklepów nie do końca zaspokaja takie potrzeby. Firma, która ma odwagę wprowadzać sprawdzone na rynku azjatyckim produkty, ma u nas jeszcze spore możliwości rozwoju. Coś podobnego zdarzyło się z kuchnią włoską — teraz powszechne dostępnie włoskie produkty nas już nie dziwią. Im bardziej produkty wpisują się w trend convenience, a więc są w formie instant, pod postacią dań lunchowych itp., tym większą mają szansę na sukces. Model eksportowy polegający na poszerzaniu portfela o produkty innych producentów wygląda bardzo ciekawie — wielu polskich producentów wciąż ma mentalną barierę przed wychodzeniem za granicę bądź nie ma dostatecznej wiedzy, więc takie rozwiązanie powinno się sprawdzić.