Likwidator chce decyzji o upadłości Lenwitu
Szybka decyzja sądu może uchronić przed upadkiem trzy spółki zależne
Na 11 kwietnia Wydział Gospodarczy Sądu Rejonowego w Kaliszu przełożył rozpatrzenie sprawy o ogłoszenie upadłości spółki w likwidacji Lenwit – producenta płyt wiórowych z Witaszyc k. Jarocina. Zdaniem Michała Koppe, likwidatora spółki, tylko ogłoszenie upadłości przedsiębiorstwa może uratować trzy spółki zależne Lenwitu.
Dopiero po ogłoszeniu upadłości przedsiębiorstwa likwidator będzie mógł wyprzedać na poczet narastającego zadłużenia części jego majątku. Do sprzedaży można wystawić nie wykorzystywane dziś hale i grunty oraz udziały w spółkach zależnych. Obecne zadłużenie wynosi 5 mln zł. Głównymi wierzycielami Lenwitu są Zakłady Azotowe Kędzierzyn- -Koźle oraz Skarb Państwa
Uratować spółki zależne
Wyprzedaż części zbędnego majątku uratuje przed upadkiem przynoszące dziś zysk trzy spółki wydzielone z Lenwitu we wrześniu 1999 r. Są to spółki ze 100- -proc. udziałem Lenwitu: Lenwit- -Fornir — producent płyt w okleinach naturalnych, Lenwit-Płyta — wytwarzająca płyty wiórowe — oraz Lenkraj — firma zajmująca się czyszczeniem lnu przed dalszym przerobem tego surowca.
— Majątek Lenwitu, którego wartość jest szacowana na około 9 mln zł, jest częściowo użytkowany przez spółki zależne. Są to obiekty i linie do produkcji płyt wiórowych oraz do oklejania ich naturalną okleiną — mówi Michał Koppe.
Wejście komornika
Decyzję o rozpoczęciu procesu likwidacji Lenwitu WZA spółki podjęło 18 stycznia 2000 roku. W połowie 2000 r. komornik zajął Lenwitowi udziały w 3 spółkach zależnych. Do dziś nie sprzedał ani jednego z nich (mimo że byli chętni do ich kupna) — zgodnie z kodeksem handlowym na sprzedaż majątku w spółkach zależnych potrzebna jest zgoda sądu. Jesienią 2000 r. zostały również zajęte wszelkie nieruchomości Lenwitu, co uniemożliwia ich sprzedaż na poczet spłaty zadłużenia.
We wrześniu 2001 roku likwidator wniósł do sądu wniosek o zezwolenie na sprzedaż majątku. Pierwsza rozprawa w tej sprawie odbyła się 19 lutego 2001 r. i zakończyła się odroczeniem sprawy. Michał Koppe liczy, że sąd 11 kwietnia ogłosi upadłość przedsiębiorstwa.
Koncentracja produkcji
W połowie lat 90., na skutek spadku zapotrzebowania na odzież lnianą, nastąpiło załamanie światowej produkcji lnu (płyty paździerzowe wytwarzane są z łodyg lnu). W związku z brakiem surowca Lenwit zmienił produkcję z płyt paździerzowych na płyty wiórowe.
W 1997 r. spółka ponownie zaczęła wypracowywać zyski. W sierpniu 1998 r. nastąpił jednak krach finansowy na rynku rosyjskim, który był odbiorcą około 20 procent. polskiej produkcji płyt wiórowych. Sytuację skomplikowało również otwarcie latem 1998 r. w Mieleckiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej potężnej wytwórni płyt wiórowych firmy Krono.
— Na polskim rynku płyt wiórowych dominowało wówczas dwóch producentów: Krono z zakładami w Żarach, Szczecinku i Mielcu oraz NFI Hetman, posiadający wytwórnie płyt wiórowych w Grajewie i Wieruszowie. Obaj wytwarzali po 40 proc. krajowej produkcji. Reszta rynku należała do krajowych wytwórni w Karlinie, Jaśle i Czarnkowie (po ok. 5 proc. rynku) oraz kilku mniejszch, wśród których był również witaszycki Lenwit z ok. 0,4 proc. polskiego rynku produkcji płyt — mówi Michał Koppe.
W wyniku tak silnej konkurencji w pół roku ceny płyt wiórowych w Polsce spadły o 40 proc. Lenwit zdołał obniżyć ceny swoich produktów tylko o 20 proc. w 1999 r. odnotował stratę.
— W tych warunkach Lenwit swoje istnienie zawdzięcza temu, że jest jedynym w Polsce producentem płyty z naturalną okleiną. Przerabiamy tego niewielką ilość, około 500 m sześc. na rok — mówi Michał Koppe.