Informatycy pracujący nad polską mutacją systemu Linux ogłosili zakończenie prac nad pierwszą stabilną wersją dystrybucji o nazwie PLD.
Polska wersja systemu operacyjnego Linux o nazwie PLD doczekała się wreszcie wersji 1.0, czyli pierwszej stabilnej. Od 1998 r. pracowało nad nią kilkadziesiąt osób. Głównym założeniem PLD jest maksymalne wykorzystanie zasobów komputera. Z tego powodu PLD na procesory intelowskie ma trzy mutacje: na układy z linii 386(też 486), 586 (Pentium i Pentium MMX) i 686 (Celeron, Pentium II i III oraz Pentium 4).
— Jeżeli program przygotowany na procesor 386 uruchomimy na komputerze z układem 686, to oczywiście będzie on działał szybciej niż na 386. Będzie to jednak wynikać wyłącznie z faktu, że rdzeń procesora linii 686 jest taktowany szybszym zegarem. Nowe, usprawniające prace komputera instrukcje zawarte w procesorze linii 686 pozostaną jednak zupełnie niewykorzystane — tłumaczy Michał Cieślicki odpowiedzialny za promocję PLD.
Popularne dystrybucje Linuxa umożliwiają tylko parametryzację kernela pod kątem wykorzystywanego procesora. PLD ma takie mutacje także dla innych elementów systemu.
— Kernel, czyli jądro systemu, jest częścią oprogramowania, która bezpośrednio odpowiada za integrację systemu ze sprzętem. Każda dystrybucja składa się jednak z kernela i całej masy innego oprogramowania. U nas i ono jest sparametryzowane pod kątem różnych procesorów — podkreśla Michał Cieślicki.
Dystrybucja została przy tym podzielona na niewielkie pakiety. Dzięki temu wybierając do instalacji program X, zainstaluje się tylko jego podstawowe składniki, a nie całą masę elementów, które nigdy nie zostaną wykorzystane, ale zajmą wiele miejsca na twardym dysku.
— Weźmy np. serwer WWW Apache. Standardowo zajmuje on kilka MB miejsca na dysku. U nas jego podstawowa funkcjonalność zajmuje zaledwie 1,5 MB. Wsparcie dla SSL, PHP czy skryptów CGI instaluje się zaś jako oddzielne pakiety w zależności od potrzeb — wyjaśnia Michał Cieślicki.