Trudna sytuacja gospodarcza, w szczególności wysokie bezrobocie i masowa likwidacja stanowisk pracy, uzasadniają pogląd, że praca jest dobrem, które wymaga szczególnej ochrony, większej niż dotychczas. Tymczasem mimo pewnych zmian, obecny kodeks pracy nadal w niewielkim stopniu uwzględnia interesy pracodawców. Potrzeba uelastycznienia i deregulacji przepisów jest widoczna szczególnie w kwestiach przyjmowania do pracy i zwalniania pracowników oraz norm czasu pracy.
Od dawna również postuluje się poszerzenie form zatrudniania. Część zmian, o które wnoszą organizacje pracodawców, znalazła swoje odzwierciedlenie w uchwalonej 26 lipca 2002 r. ustawie o zmianie ustawy — Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 135, poz. 1146). Podstawowymi celami nowelizacji jest uelastycznienie przepisów prawa pracy, obniżenie kosztów zatrudnienia oraz ograniczenie obciążeń biurokratycznych.
Z punktu widzenia kosztów, najistotniejszą zmianą jest możliwość okresowego zawieszenia stosowania przepisów prawa pracy uzasadniona sytuacją finansową, ograniczenie okresu absencji chorobowej opłacanego przez pracodawcę oraz obniżenie dodatku do wynagrodzenia za godziny nadliczbowe. W odniesieniu do ustaw okołokodeksowych bardzo istotne znaczenie mają zmiany dotyczące zwolnień grupowych. Zgodnie z nimi, ustawa o zwolnieniach grupowych stosować się będzie jedynie do „większych” pracodawców (zatrudniających 20 lub więcej osób), zaś odprawy pieniężne uzależnione będą od zakładowego stażu pracy.
W pracodawców uderzają także obciążenia finansowe ponoszone w związku z zatrudnianiem pracowników, lecz nie wynikające z przepisów kodeksu pracy. Chodzi tu o składki na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy, PFRON, FGŚP oraz wpłaty na zakładowy fundusz socjalny. Przepisy te w zasadzie nie uległy zmianie.
Choć nowelizacja zmierza w słusznym kierunku, to jednak jest niewystarczająca i z pewnością nieostatnia z punktu widzenia konieczności racjonalizacji kosztów pracy.
