Tylko półtora roku pozostało producentom materiałów budowlanych na dostosowanie jakości wytwarzanych przez nich artykułów do norm europejskich. Nowe wymogi zostały już wprowadzone do polskiego prawa.
Po uzyskaniu przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej, rodzime przedsiębiorstwa obowiązywać będzie dyrektywa dotycząca wyrobów budowlanych. Określa ona podstawowe wymagania co do materiałów stosowanych w budownictwie, takie jak: nośność i statyczność, bezpieczeństwo pożarowe, higiena zdrowia i środowiska, bezpieczeństwo użytkowe, ochrona przed hałasem, oszczędność energii oraz izolacyjność termiczna. Polskie przedsiębiorstwa będą obowiązane spełnić te normy do 1 stycznia 2004 roku.
Ustawa już jest
Unijne wymogi zostały już wprowadzone do naszego systemu prawnego, za sprawą znowelizowanej na początku tego roku ustawy Prawo budowlane.
— Obecny stan prawny jest dostosowywany do europejskiego systemu legalizacji produktów — mówi Jadwiga Tworek z Instytutu Techniki Budowlanej.
Producenci, którzy w pełni dostosują standardy jakościowe wytwarzanych artykułów do unijnych norm, będą uprawnieni do oznaczania ich znakiem CE, a co za tym idzie, będą mogli wprowadzać ja na wspólny rynek europejski.
Do chwili przystąpienia Polski do UE w naszym kraju funkcjonować będzie dotychczasowy system dopuszczalności wyrobów budowlanych do obrotu i stosowania w budownictwie.
Stopniowe zmiany
Po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej, krajowy system legalizacji wyrobów budowlanych będzie nadal obowiązywał.
— Dotyczyć on będzie jedynie wyrobów budowlanych, dla których nie zostały jeszcze ustanowione zharmonizowane normy europejskie. W miarę ich ustalania, stosowanie tego systemu będzie ograniczane do zera — wyjaśnia Jadwiga Tworek.
Materiały budowlane spełniające krajowe normy będą stosowane jedynie w Polsce.
Podobnie wygląda sytuacja w przypadku materiałów przeznaczonych do jednostkowego stosowania (nie przeznaczonych do swobodnego obiegu, zaprojektowanych na potrzeby specyficznych obiektów), z tą różnicą, że wszelkie ustalenia dotyczące wprowadzania tych materiałów na rynek pozostawione zostały do uregulowania przez krajowe przepisy państw członkowskich. Zasady te będą obowiązywały również po rozszerzeniu Wspólnoty.