Rządził stolicą w okresie ciemnej nocy popowstaniowej rusyfikacji, ale historia doceniła go za wielkie inwestycje, które do dziś służą mieszkańcom. Sokrat Iwanowicz Starynkiewicz urodził się 18 grudnia 1820 r. w Taganrogu nad Morzem Azowskim.
Jego ojciec był dyrektorem gimnazjum i filologiem klasycznym, stąd też zapewne antyczne imię syna. Ukończył Instytut Szlachecki w Moskwie i, jak wielu synów niezamożnej rosyjskiej szlachty, rozpoczął karierę wojskową jako oficer artylerii.
Był wiernym żołnierzem cara: w 1849 r. brał udział w interwencji na Węgrzech, gdzie tłumił powstanie Wiosny Ludów. W 1861 r. na rozkaz namiestnika Królestwa Polskiego dowodził akcją pacyfikacyjną przeciwko zbuntowanym chłopom na Lubelszczyźnie. 19 stycznia 1863 r. przeniesiono go do Odeskiego Okręgu Wojennego, gdzie kierował kancelarią generał-gubernatora Pawła Kotzebue oraz awansował do rangi generał-majora.
W latach 1868-71 pełnił funkcję gubernatora w Chersoniu. Po przejściu na emeryturę zarządzał majątkami księcia Demidow San-Donato w guberniach kijowskiej i podolskiej. 18 listopada 1875 r. rozpoczął się w jego życiu okres, za który tak ciepło wspominany jest w Warszawie. Na wniosek Pawła Kotzebue, warszawskiego generał-gubernatora, został mianowany 19. „pełniącym obowiązki prezydenta”. Urząd pełnił do 1892 r.
Jednak pozostał w Warszawie, służąc następcom wiedzą, a mieszkańcom pomocą — kierował Wydziałem Tanich Kuchni, działał w Warszawskim Towarzystwie Dobroczynności i Warszawskim Komitecie Statystycznym. Ta ostatnia funkcja wynikała również z dokonań podczas sprawowania władzy — na jego rozkaz przeprowadzono spis mieszkańców miasta, który służy do dziś. Miasto nie powiększyło się znacznie podczas jego rządów, choć powstały ulice Polna, Towarowa i Okopowa. Przyłączył także niewielkie fragmenty Woli, Czerniakowa oraz cmentarze na Powązkach. Obszar miasta w 1892 r. obejmował 32,7 km².
Podczas gdy miasto powiększyło się nieznacznie, to liczba ludności z 280 tys. w 1875 r. wzrosła do 0,5 mln w 1892 r. Koniecznością stało się więc zbudowanie odpowiedniej infrastruktury sanitarnej. Sprowadzony do Warszawy William Lindley zaprojektował nowoczesny system kanalizacyjny obejmujący stację pomp na Czerniakowie, filtrów w najwyżej położonym punkcie (Koszyki) i sieci kanałów obejmujących miasto. Warszawiacy uzyskali dzięki temu najnowocześniejszy tego typu system
w Europie. Podczas 17 lat rządów Sokrat Starynkiewicz dokonał też wielu innych inwestycji (więcej na pulshistorii.pl). Sokrat Iwanowicz Starynkiewicz niewątpliwie był rosyjskim patriotą, na podstawie lektury jego pamiętników można nawet stwierdzić, że nacjonalistą. Jednak po dwóch polskich powstaniach uznał najwyraźniej, że nie kijem, lecz marchewką należy przybliżyć Warszawę do Petersburga.
Sam nie mówił po polsku, ale doskonale rozumiał nasz język i podczas prywatnych spotkań pozwalał go używać. Nie akceptował jednak myśli o niepodległości Polski. Zmarł w Warszawie 23 sierpnia 1902 r. Zgodnie z życzeniem został pochowany na cmentarzu prawosławnym na Woli. Jego ciało odprowadzało 100 tys. mieszkańców miasta.