RPP nie daje nadziei na mocne cięcie stóp
RPP będzie zmierzać do osiągnięcia na koniec 2002 r. celu inflacyjnego na poziomie 5 proc. Decyzje rady będą uzależnione od realizacji reform finansów państwa. Rząd powinien istotnie obniżyć poziom deficytu ekonomicznego, obecnie to 4,3 proc. PKB.
Konstytucyjnym obowiązkiem Narodowego Banku Polskiego jest dbałość o wartość polskiego pieniądza oraz utrzymywanie stabilnego poziomu cen, przy jednoczesnym wspieraniu polityki gospodarczej rządu, jeżeli nie ogranicza to realizacji podstawowego celu NBP.
Założenia na 2002 rok
Realizując strategiczny cel polityki pieniężnej RPP będzie w 2002 roku zmierzać do osiągnięcia celu inflacyjnego na poziomie 5 proc. w stosunku do roku bieżącego. Rada wyznaczyła 1-proc. tolerancję dla odchylenia inflacji. Wynika to z niepewności dotyczącej wielkości przyszłorocznego deficytu budżetowego, ewentualnych zmian kursu złotego oraz wystąpienia wstrząsów podażowych na rynku żywności oraz paliw.
Warunki realizacji
Na realizację celu polityki pieniężnej znaczący wpływ mogą mieć nieprzewidywalne i niezależne czynniki zewnętrzne i wewnętrzne. Zrealizowanie się scenariusza światowej recesji jest poważnym zagrożeniem dla wzrostu gospodarczego, utrudnia realizację celu inflacyjnego poprzez kształtowanie się dynamiki popytu, cen surowców, inflacji w innych krajach, a także wzajemny kurs dolara i euro. Z czynników krajowych RPP zwróciła uwagę na ceny żywności oraz podatki pośrednie. Światowa recesja może spowodować, że wzrost cen żywności będzie ograniczony zmniejszonym popytem konsumpcyjnym. Z drugiej strony, z uwagi na sytuację finansów publicznych, należy się liczyć ze wzrostem podatków pośrednich. To może doprowadzić do zwiększenia tempa wzrostu cen, a ich zakres i skala jest niemożliwa do oszacowania. Ważną sprawą jest również właściwe ukształtowanie relacji pomiędzy polityka pieniężna i fiskalną. Obecny rozdźwięk, w ocenie RPP, powoduje, że inflacja jest ograniczana kosztem spowolnienia tempa wzrostu PKB.
Zagrożenia
Zdaniem rady, przyczyny ukształtowania się niewłaściwego układu polityki monetarnej i fiskalnej tkwią w zaniechaniu zmian systemowych. Niezbędne jest przeprowadzenie reformy rynku pracy usuwając ekonomiczne i prawne bariery wzrostu zatrudnienia. Należy zlikwidować monopole oraz maksymalnie zwiększyć udział sektora prywatnego w gospodarce. Konieczne jest ograniczenie funkcjonowania mechanizmu rynkowego w niektórych dziedzinach gospodarki, wywołują one wstrząsy cenowe i pobudzają inflację. Czynnikiem destabilizującym budżet są także wysokie wydatki bieżące, głównie o charakterze socjalnym — tutaj niezbędne jest odstąpienie od systemu indeksacji. Ewentualne nałożenie się światowej recesji na brak reform strukturalnych w Polsce doprowadzi do spadku tempa wzrostu PKB oraz pogłębienia deficytu na rachunku obrotów bieżących.