Z jednej strony mamy Grecję skazaną na wyjście ze strefy euro, Hiszpanię podążającą grecką ścieżką i dysfunkcyjny system ratunkowy Eurolandu. O recesji już nie wspomnę. Z drugiej niezdecydowanie Europejskiego Banku Centralnego (EBC), perspektywę QE3 i niezatapialny niemiecki pancernik. Ostatnia wypowiedź prezesa EBC została przez rynki finansowe odebrana entuzjastycznie, w pewnym momencie przyjdzie jednak wywiązać się ze złożonych obietnic. Nastąpi to zapewne w związku z procesem wychodzenia Grecji ze wspólnego obszaru walutowego. Do tego czasu możemy oczekiwać wysokiej zmienności na rynkach ryzykownych aktywów.
Warszawski parkiet z całą pewnością nie uniknie wpływu huśtawki nastrojów inwestorów na świecie, zwłaszcza że coraz częściej wskazuje się na oznaki słabnięcia polskiej gospodarki. Gorsze wyniki spółek w kolejnych kwartałach sprawią, że obecne wyceny nie będą już uznawane za niskie. To nie przyciągnie zagranicznego kapitału. Nie oczekiwałbym raczej hossy.
Mówiąc o kapitale zagranicznym, warto zauważyć, że był znacznie bardziej zainteresowany rynkiem polskich obligacji skarbowych. Przyciągnęły go dobre stopy zwrotu przy relatywnie niskim ryzyku, wynikającym z dobrych fundamentów polskiej gospodarki. Co prawda pojawiły się ostatnio głosy zaniepokojenia o stan polskich finansów publicznych wobec spadającej dynamiki PKB, wydaje się jednak, że w tym roku nie będzie problemów z osiągnięciem deficytu budżetowego na poziomie 3 proc. PKB. Tym samym oczekiwałbym do końca roku przyzwoitych stóp zwrotu z polskich obligacji, na poziomie zbliżonym do ich obecnej rentowności.