Restrukturyzacja zatrudnienia w sektorze stalowym będzie kosztowna. Środki wyasygnuje państwo i instytucje pomocowe.
Pod obrady Sejmu trafi niebawem projekt nowelizacji ustawy z 24 sierpnia 2001 r. o restrukturyzacji hutnictwa żelaza i stali. Nowelizacja głównie dotyczy przeprowadzenia restrukturyzacji zatrudnienia w sektorze — pod hasłem aktywizacji zawodowej. Jest to skutek konsultacji z Komisją Europejską oraz postanowień zawartych w traktacie akcesyjnym, które pociągają za sobą dostosowanie do prawa unijnego zasad udzielania pomocy publicznej w Polsce.
Na czym to polega?
Realizacja procesu restrukturyzacji wymaga dofinansowania niezbędnych świadczeń osłonowych kwotą 70 mln zł.
W przedstawionym projekcie nowelizacji ustawy o restrukturyzacji hutnictwa żelaza i stali dokonane zmiany mają na celu efektywne wydatkowanie środków przeznaczonych na aktywizację zawodową zwalnianych pracowników przedsiębiorstw hutniczych. Działania te mają zapewnić polskim hutom i spółkom zależnym odpowiednią i trwałą konkurencyjność. Dotacje budżetowe ukierunkowane zostaną na działania wspomagające tworzenie nowych oraz zapewnienie trwałych miejsc pracy w przedsiębiorstwach poza hutnictwem.
Kto zapłaci?
Projekt definiuje podmioty, którym udzielanie pomocy publicznej jest dopuszczalne. Proces aktywizacji będzie wspierany ze środków publicznych na zasadzie refundacji, przy czym huta lub spółka zależna musi zapewnić udział środków własnych w realizacji procesu, a także pośrednictwo w dofinansowywaniu świadczeń w części dotyczącej budżetu.
Do źródeł finansowania aktywizacji zawodowej pracowników na rynku pracy należą także środki instytucji zagranicznych, z których to finansowane będą usługi związane z doradztwem zawodowym i jednorazowe szkolenia. Świadczenia będą przysługiwać pracownikom hut i spółek zależnych, w których ogłoszono upadłość. Podczas szkolenia oraz w okresie poszukiwania nowej pracy, pracownik będzie zatrudniony z zachowaniem należnych mu uprawnień. Maksymalny okres kontraktu szkoleniowego to 10 miesięcy.