Deweloperzy często ponoszą koszty inwestycji w infrastrukturę publiczną. To warunek, jaki muszą spełnić, aby dostać pozwolenie na budowę.
Koszty przebudowy drogi publicznej przez dewelopera są niezbędne, aby przyszłe centrum handlowe mogło funkcjonować. Koszty te, podobnie jak inne wydatki związane z budową centrum handlowego, powinny być zaprezentowane w bilansie w pozycji: „środki trwałe w budowie”. Należy jednak zaznaczyć, że droga publiczna nigdy nie będzie stanowiła środka trwałego spółki, gdyż jest zbudowana na gruncie obcym.
Ustawa o rachunkowości przez „środki trwałe w budowie” rozumie, zaliczane do aktywów trwałych, środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego.
— Koszty na przebudowę drogi powinny być, zgodnie z zasadą współmierności przychodów i kosztów, skapitalizowane wraz z nakładami na budowę. Nakłady te będą amortyzowane przez okres ekonomicznej użyteczności. Dzięki temu przychody z czynszu za wynajem tej nieruchomości będą rozliczane proporcjonalnie do ponoszonych kosztów (amortyzacji nieruchomości inwestycyjnej) — mówi Aneta Parafiniuk, menedżer w TPA Horwath Horodko Audit.
Interpretacja ministra
Przedsiębiorcy często mają problem z traktowaniem dla celów podatkowych wydatków na przebudowę np. drogi, będącej własnością gminy, czy też budowli sieciowych, należących do majątku przedsiębiorstw energetycznych.
— Do połowy 2006 r. kwalifikacja tych kosztów budziła wiele kontrowersji. Część organów podatkowych wskazywała, iż takie wydatki powinny zwiększać wartość początkową inwestycji głównej, bądź też być uznane za inwestycję w obcym środku trwałym, i być odliczane przez odpisy amortyzacyjne (m.in. Izba Skarbowa w Warszawie, decyzje z 20 lipca 2006 r., 24 kwietnia 2006 r., 31 marca 2006 r.; Izba Skarbo- wa w Olsztynie, decyzja z 18 kwietnia 2006 r.). Inne organy podatkowe twierdziły natomiast, iż wydatki na infrastrukturę towarzyszącą powinny być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów (np. decyzja Izby Skarbowej w Poznaniu z 30 grudnia 2005 r.) — dodaje Katarzyna Klimkiewicz, doradca podatkowy z TPA Horwath Sztuba Kaczmarek.
To ostatnie podejście potwierdziło Ministerstwo Finansów w piśmie z 14 lipca 2006 r., w którym wskazało, że wydatki na modernizację drogi publicznej mogą stanowić koszt podatkowy, na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
— W uzasadnieniu wskazano, iż omawiane wydatki nie stanowią inwestycji w obcym środku trwałym — za inwestycję mogłyby zostać uznane nakłady poniesione na ulepszenie środka trwałego, który używany jest na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej. Ponieważ umowa o partycypację w kosztach budowy drogi publicznej, zawarta pomiędzy podatnikiem a jej właścicielem (np. samorządem gminy) nie jest umową, na podstawie której droga zostałaby przyjęta przez podatnika do używania, definicja inwestycji w obcym środku trwałym nie ma w takim przypadku zastosowania — podkreśla Katarzyna Klimkiewicz.
Szczęśliwy finał
Po publikacji wyjaśnień ministerstwa urzędy skarbowe zmieniły stanowisko na korzyść podatnika. Dziś uznają, iż wydatki związane z wytworzeniem czy też przebudową infrastruktury towarzyszącej inwestycji głównej, mają charakter kosztów pośrednich, i nie mają związku z konkretnymi przychodami. To pozwala na odliczenie wydatków na infrastrukturę w momencie ich poniesienia.