Jednym z najstarszych rodzajów leasingu było obowiązujące w starożytnym Rzymie prawo locatio-conducto, czyli umowy o najem. Na jego podstawie jedna z osób zobowiązywała się wobec drugiej oddać coś w używanie, wyświadczyć usługę bądź wykonać dzieło w zamian za wynagrodzenie pieniężne. Inną formą była też sprzedaż na próbę — pactum displicentiae. Kupujący mógł przy tej umowie oddać nabytą rzecz w ustalonym czasie i odzyskać zapłaconą kwotę. Podobną formą było pactum de retroemendo — tu sprzedający mógł odkupić od nabywcy towar, którego dotyczyła umowa. Oczywiście na takie formy transakcji musiały się zgodzić obie strony.