Im wyższa bierność zawodowa, tym więcej osób, które z różnych przyczyn wycofały się z rynku pracy. Wśród głównych motywów rezygnacji z aktywności zawodowej znajdują się: choroba, obowiązki rodzinne, emerytura i nauka. Dwa ostatnie powody są typowe dla polskiego rynku pracy.
Młodzi Polacy łączą naukę z pracą rzadziej od europejskich rówieśników. Według danych Eurostat, w 2007 roku wiek, w którym na rynku pracy znajdował się przynajmniej co drugi młody Polak, wyniósł 22 lata. Średnia dla całej Unii Europejskiej była o dwa lata niższa, a w porównaniu z liderami rankingu pozostawaliśmy nawet o siedem lat do tyłu. Czym tłumaczyć „ociąganie się” polskiej młodzieży? Pierwszy powód to wydłużający się okres nauki. Edukacja coraz rzadziej kończy się na poziomie szkoły zawodowej lub średniej. Większość młodych Polaków decyduje się na kontynuowanie nauki, np. na studiach wyższych. Jeśli nie uda im się dostać na uczelnię państwową, aplikują do szkół prywatnych. Najczęściej rezygnują przy tym z pracy i to nawet wtedy, gdy studiują wieczorowo lub zaocznie.
Niższa aktywność zawodowa pokolenia 50+ jest z kolei rezultatem wcześniejszego wycofywania się Polaków z rynku pracy. Przez długi czas skłonność do długiej kariery zawodowej zaniżały rozwiązania instytucjonalne, głównie w postaci przywilejów emerytalnych. Systemy wcześniejszych emerytur obejmowały duże grupy zawodowe – m.in. służby mundurowe, nauczycieli, górników czy kolejarzy. Rezultat: Polska może „pochwalić się” najmłodszymi w Europie emerytami. Podczas gdy statystyczny Norweg kończy karierę zawodową w wieku 64,4 lat, przeciętny Polak opuszcza rynek pracy przed 60-tką.
Niski odsetek pracujących w gospodarce powoduje, że mało osób płaci podatki i składki na ubezpieczenie społeczne. W efekcie rosną pozapłacowe koszty pracy i zatrudnienie w szarej strefie.
www.sedlak.pl
