Do 21 marca trzeba wykazać w deklaracji zaliczkowej przychody i koszty podatkowe powstałe w korekcie w lutym.
Zarówno przychody, jak i koszty podatkowe wiążące się z corocznymi korektami VAT powstają w momencie dokonania korekty. Wówczas bowiem kwoty te są ujawniane. Korekty VAT dokonywane są w lutym (w deklaracji VAT-7 za styczeń, która składana jest do 25 lutego). Korekty kosztów lub przychodów w deklaracji składanej do 20 marca (w tym roku do 21 marca).
Obowiązek ten dotyczy podatników prowadzących działalność gospodarczą, dokonujących odliczeń częściowych podatku naliczonego VAT. W ciągu roku podatkowego odliczenia te dokonywane są przy zastosowaniu proporcji wstępnej (obliczonej na podstawie obrotów z poprzedniego roku podatkowego).
Korekta ostateczna
Obowiązująca od maja 2004 r. ustawa o VAT nałożyła na podatników obowiązek corocznej korekty podatku VAT. Jest ona dokonywana w rozliczeniu za pierwszy miesiąc każdego roku podatkowego, przy zastosowaniu proporcji ostatecznej, czyli wedle obrotów z już zakończonego roku podatkowego. Korekta ta wywołuje skutki w podatku dochodowym (zarówno PIT, jak i CIT). W jej wyniku może się bowiem zmniejszyć bądź zwiększyć podatek naliczony do ostatecznego odliczenia.
— Zasadą w podatkach dochodowych jest, że podatek naliczony, który nie podlegał u podatnika odliczeniu, stanowi albo bezpośredni koszt uzyskania przychodów, albo podwyższa wartość początkową środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej — przypomina Ryszard Kubacki, doradca podatkowy z kancelarii Bilans.
Dolicz do przychodu
Zaliczanie podatku naliczonego — jego części — do kosztów uzyskania przychodów albo też do wartości początkowej następuje w momencie dokonywania odliczenia częściowego.
— Tymczasem po dokonaniu korekty VAT w lutym wartość podatku naliczonego do ostatecznego odliczenia może wzrosnąć albo zmniejszyć się — dodaje Adam Bartosiewicz.
Jeśli kwota podatku do odliczenia w wyniku korekty VAT zwiększa się, to wówczas maleje wartość podatku, który można było zaliczyć do kosztów albo uwzględnić w wartości początkowej środka trwałego.
Zamiast więc nakładać na podatników obowiązek wstecznych korekt kosztów lub korekt wartości początkowej ustawodawca wprowadził regulację, na mocy której powstałą różnicę dolicza się do przychodów podatkowych.
Prowadzi to do uzyskania podobnej wielkości podstawy opodatkowania jak w przypadku korekty kosztów lub zmniejszenia wartości początkowej, tyle że nieco przesuniętej w czasie. Omawianą sytuację ilustruje przykład 1.
Zmniejszenie podatku
— W sytuacjach, w których — w wyniku dokonywanej korekty — następuje zmniejszenie podatku naliczonego do odliczenia, wzrasta część podatku, względem którego podatnik nie miał prawa do odliczenia — dodaje Adam Bartosiewicz.
Sytuację tę ilustruje przykład 2, w którym proporcja wstępna przewyższała ostateczną. Wówczas pozostałą kwotę należy zaliczyć do kosztów bieżących. Gdyby w ustawie nie zawarto szczególnych regulacji w tym względzie, korekta VAT zmniejszająca wartość podatku naliczonego do odliczenia powodowałby konieczność wstecznej korekty kosztów (ich zwiększenia o tę część podatku, który ostatecznie jednak nie mógł być odliczony). Byłoby to jednak zbyt uciążliwe.