Mamy wreszcie wspólne zmartwienie z potężną Ameryką i bogatą Unią Europejską. Nazywa się ono, z angielska, jobless recovery. Chodzi o niemiłą cechę obecnego ożywienia, jakie widać po obu stronach Atlantyku i obu stronach dawnej żelaznej kurtyny. Co z tego, że drgnęło, skoro nie rośnie liczba nowych miejsc pracy. Koniunktura, która jest bezpłodna dla rynku pracy jest zarazem politycznie jałowa. Bowiem wzrost zatrudnienia jest istotniejszym politycznie i społecznie wymiarem ożywienia, aniżeli statystyka PKB, eksportu czy produkcji przemysłowej.
Stany Zjednoczone notują właśnie 25 miesiąc ożywienia, które rozczarowuje osoby szukające pracy. Problem bezrobocia jest bardziej dotkliwy w strefie euro, ale tu gospodarcze rokowania są gorsze. Nasze tempo wzrostu bliższe jest amerykańskiemu, ale pod względem bezrobocia pozostajemy czerwoną latarnią w Europie.
Czas porzucić daremną nadzieję, że koniunktura załatwi problem rynku pracy. W Ameryce nie załatwi, bo po co tworzyć drogie miejsca pracy, skoro np. liczba tańszych i wykwalifikowanych informatyków w Indiach potroiła się w krótkim czasie, sięgając 650 000! Polska nie może obwiniać globalizacji. Bezrobocie jest zawinioną chorobą. Pamiętam, że Sejm uchwalał skrócenie czasu pracy oraz inne pracownicze przywileje dokładnie wtedy, gdy GUS alarmował, że liczba bezrobotnych przekroczyła 3 miliony! Do dziś trudno jest zawrócić z fałszywej drogi, zniechęcającej pracodawców do zatrudniania, a bezrobotnych do szukania pracy. A trzeba zawrócić w kierunku mobilnego i elastycznego rynku pracy, skoro nawet opiekuńcza Unia Europejska odkryła, iż szansą jest tzw. flexicurity, a nie mnożenie nieżyciowych przepisów. Udane wzory Hiszpanii i Holandii uczą, że wtedy i tylko wtedy wraca pozytywna zależność między koniunkturą i ożywieniem rynku pracy. Jobless recovery zaś nie cieszy polityków, którzy chętnie zamieniliby wyższy wskaźnik PKB na niższy wskaźnik bezrobocia...
Janusz Lewandowski
poseł Platformy Obywatelskiej