Krzysztof Dzierżawski
Centrum im. Adama Smitha
- Trudno mi oceniać działalność Ministerstwa Skarbu Państwa (MSP), ponieważ z punktu widzenia funkcjonowania gospodarki jest ona mało istotna. Głównym zadaniem MSP jest prywatyzacja, a to, co stanowi koło zamachowe gospodarki, czyli małe przedsiębiorstwa, już dawno znajduje się w prywatnych rękach. Można rozliczać resort z tego, że nie wykonuje planu przychodów z prywatyzacji, jednak stagnacja powoduje, że nie ma on wielkiego wyboru: może sprzedawać dziś za grosze lub czekać.
Przedstawiciel firmy doradczej
- Minister skarbu ma dwa zadania: prywatyzację i nadzór właścicielski. W obu przypadkach nie zdaje egzaminu. Na plus należy mu zapisać, że w ogóle ma jakąkolwiek koncepcję. Wprawdzie nie do końca mi się ona podoba, bo przewiduje zwiększenie roli państwa w gospodarce poprzez wzmocnienie firm będących pod państwową kontrolą, jednak MSP przynajmniej dość konsekwentnie dąży do jej realizacji. Tego rodzaju działania i wstrzymanie prywatyzacji nie są najgorszym rozwiązaniem w przypadku spó- łek strategicznych. Fatalne jest jednak to, że ta sama tendencja obejmuje mniejsze przedsiębiorstwa z takich sektorów, jak energetyka, chemia czy hutnictwo. Jeśli chodzi o nadzór właścicielski, trudno oczekiwać zbyt wiele. Wiadomo, że nadzór państwa nigdy nie będzie tak dobry, jak prywatny.
Wiesław Walendziak
szef sejmowej Komisji Skarbu
- Wiesławowi Kaczmarkowi na plus należy zapisać prowadzenie bardzo aktywnej polityki właścicielskiej — przykładem mogą być działania zmierzające do łączenia przedsiębiorstw w silne grupy. To, co robi źle, to komunikacja społeczna. Błędy w tej dziedzinie przyczyniły się do stworzenia fatalnej atmosfery, jaka towarzyszy prywatyzacji. Efekt to m.in. całkowite zahamowanie prywatyzacji bezpośredniej. Wojewodowie wolą patrzeć, jak upadają spółki znajdujące się pod ich pieczą, niż prywatyzować. Minister ma też problemy z komunikowaniem się z przedstawicielami swojego zaplecza politycznego. Skutki bywają opłakane. Szef MSP ogłasza swoją decyzję, często odważną, a potem na szczytach władzy decyduje się o realizacji zupełnie innego scenariusza.
