U progu szczytu Rady Europejskiej niepokoi mnie U rodzaj ping-ponga z oskarżeniami, które rządy — prawicowe, lewicowe czy liberalne — forsują dalsze cięcia unijnego budżetu. W takich ambicjonalnych sporach o wizerunek, kto wyjdzie zwycięsko, a kto pokonany, albo co gorsza, w kłótniach o szczegóły — gubi się prawdziwa stawka, o którą gramy. A przecież dla Europejczyków liczy się solidarność między narodami i ich przywódcami oraz wola niwelowania wciąż ogromnych różnic w poziomie życia między regionami.
Dlatego UE tak potrzebny jest szczodry budżet, zwłaszcza na politykę spójności. Będzie on gwarancją niezbędnych w czasach kryzysu inwestycji. W wielu krajach udział unijnych pieniędzy w inwestycjach publicznych przekracza 50 proc., a średnia dochodzi do 70.
Właśnie wieloletnie planowanie jest podstawą tych inwestycji, ratujących biedne regiony przed jeszcze głębszym kryzysem. Dlatego szefowie państw i rządów powinni wykazać się odpowiedzialnością, podejmując mądre decyzje, które zostaną zaakceptowane, a nie odrzucone, przez Parlament Europejski.