Stałe dokształcanie to według twórców strategii lizbońskiej jedno z najskuteczniejszych narzędzi zwalczania bezrobocia i dyskryminacji.
Kształcenie ustawiczne słusznie uznawane jest za jeden z najważniejszych elementów strategii rozwoju współczesnych gospodarek.
Uzasadnienia...
Stale uzupełniane kwalifikacje zasobów pracy to wyższa innowacyjność i produktywność, a także większa liczba miejsc pracy. To z kolei przekłada się na wyższą konkurencyjnoćć gospodarki oraz większe możliwości elastycznego przystosowywania się do zmieniających się realiów. Razem daje to przyspieszenie tempa wzrostu i poprawę jakości życia obywateli.
Ponadto, stałe uzupełnianie kwalifikacji konieczne jest także ze względu na rozwój nowoczesnych technologii. Przyczynia się bowiem nie tylko do wzrostu popytu na wysoko kwalifikowaną siłę roboczą i spadku zapotrzebowania na pracę osób o niskich kwalifikacjach, ale sprawia również, iż nasze kwalifikacje ulegają szybko dezaktualizacji. Problem ten jest szczególnie ważny w sytuacji postępującego starzenia się ludności, albowiem zasoby pracy w przyszłoćci będą w mniejszym stopniu zasilane osobami młodymi, częściej natomiast wyzwaniom cywilizacji będą stawiać czoła osoby starsze.
Ostatnim z poważnych argumentów za stałym dokształcaniem jest wreszcie to, że wysokie i stale aktualizowane kwalifikacje to lepsza pozycja jednostki na rynku pracy, wyższe dochody i standard życia, większy udział w życiu społecznym. Rozwój edukacji ustawicznej może być zatem lekarstwem na bezrobocie i ubóstwo.
W związku z powyższym trudno się dziwić, że właśnie rozwój kształcenia ustawicznego jest jednym z najważniejszych celów strategii lizbońskiej — ale jego osiągnięcie nie jest proste.
...i założenia strategii
Komisja Europejska proponuje następujące działania: wzrost wydatków na edukację; promocja idei kształcenia ustawicznego; eliminacja barier związanych z podjęciem i kontynuacją nauki; zaangażowanie partnerów społecznych w rozwój edukacji ustawicznej; podniesienie jakości edukacji oraz zapewnienie równego do niej dostępu; zmniejszenie odsetka osób, kończących przedwcześnie naukę szkolną; rozwój pośrednictwa i doradztwa zawodowego; prognozowanie popytu na pracę.
Pod hasłem wzrostu wydatków na edukację, KE rozumie nie tylko większe nakłady ze środków publicznych, ale także tworzenie zachęt dla podmiotów prywatnych do inwestowania w rozwój własny oraz pracowników. Jednak sam wzrost wydatków na edukację nie wystarcza, konieczna jest także promocja idei kształcenia przez całe życie oraz likwidacja licznych barier — społecznych, psychologicznych i geograficznych. Przekonanie własnych społeczeństw do konieczności kontynuacji ustawicznej nauki staje się jednym z większych wyzwań stojących przed rządami państw Unii Europejskiej.