Ostatnie 12 lat to okres dostosowań polskiej gospodarki do działalności wolnorynkowej na wszystkich płaszczyznach ekonomicznych. Rachunkowość zaczęto postrzegać jako system tworzący obraz rzeczywistości przez poprawny pomiar i ocenę wyników działalności gospodarczej oraz sytuacji finansowej przedsiębiorstw.
Prawdziwym przełomem dla polskiej rachunkowości był rok 1995, kiedy weszła w życie ustawa o rachunkowości (UoR). Stworzyła ona fundament porządku prawnego w tym zakresie, określając podstawowe wymogi, którym powinna odpowiadać. Pozwoliło to na stosowanie kategorii finansowych zgodnie z ich treścią ekonomiczną, a tym samym na uzyskanie wiarygodnego pomiaru efektywności działania jednostek.
Określenie zasad rachunkowości w przepisach o randze ustawy wzmocniło warunki instytucjonalne dla dopływu kapitału zagranicznego i tworzenia rynku kapitałowego. Ustawa była wypełnieniem zobowiązania Polski wynikającego z układu o stowarzyszeniu z Unią Europejską, a jej treść oparta na odpowiednich dyrektywach. Jednak w wielu regulacjach przyjęto niesprzeczne z nimi rozwiązania dyktowane przez międzynarodowy rynek kapitałowy, ujęte w Międzynarodowych Standardach Rachunkowości (MSR), np. podatek dochodowy odroczony, rachunek przepływów pieniężnych.
Ustawa o rachunkowości przetrwała w swojej pierwotnej formie 6 lat (w tym czasie wprowadzono jedynie 15 zmian o charakterze formalno-porządkowym). Pozwoliła jednostkom na zastosowanie przepisów zgodnych z prawem rachunkowości UE. Jednak zmiany zachodzące na polskim rynku kapitałowym, jak i nowa strategia Unii dotycząca usług finansowych, wykorzystująca w szerszym zakresie MSR, wymagały nowelizacji ustawy.
Pojawiające się w Polsce problemy dotyczące przekształceń własnościowych, fuzji spółek, nowych produktów rynku finansowego wymagały zastosowania jednolitych, ogólnie akceptowanych zasad rachunkowości i prezentacji rzeczywistości ekonomicznej podmiotu w sprawozdaniu finansowym. Dlatego też regulacje w znowelizowanej ustawie musiały być zbieżne z aktualną orientacją na MSR.
Zmiany w ustawie dotyczą zasad wyceny aktywów i zobowiązań oraz ustalania wyniku finansowego, a także zakresu i struktury informacji zawartych w sprawozdaniu finansowym. W pierwszym przypadku nakładają one na kierownictwo jednostki obowiązek ustalania polityki rachunkowości, gwarantującej realną (godziwą) wartość majątku i zobowiązań. Możliwość (czasem obowiązek) wykorzystania wartości godziwej pozwala na zbliżenie bilansowej wartości firmy do jej wartości ekonomicznej. W drugim, zmiany mają służyć realizacji zasady ujawniania informacji o działalności jednostek, których jakość i zakres stanowi podstawę rzetelnego rozpoznania ryzyka inwestycyjnego.