Tylko o 0,4 proc. mniej skarg wpłynęło do Państwowej Inspekcji Pracy (PIP) w ubiegłym roku w porównaniu z 2012 r. Ogółem było ich ponad 44,1 tys., a dotyczyły łącznie ponad 94,8 tys. problemów — dowiedzieliśmy się w Głównym Inspektoracie Pracy.
Dla zbadania, czy zgłoszone zarzuty były uzasadnione, przeprowadzono prawie 27,3 tys. kontroli. Stanowiły one ponad 30 proc. wszystkich ubiegłorocznych kontroli PIP. W przypadku 62 proc. zweryfikowanych skarg inspektorzy potwierdzili ich całkowitą lub częściową zasadność. Rodzaj spraw poruszonych w ubiegłorocznych skargach w zasadzie nie różni się od problemów zgłaszanych w latach poprzednich. Wciąż ponad połowa z nich dotyczy wynagrodzeń za pracę oraz innych świadczeń pieniężnych związanych z zatrudnieniem, a także naruszania zasad nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy. Nadal też wielu pracowników wskazuje na niewłaściwe warunki pracy, np. pomieszczeń pracy, wentylacji, urządzeń higieniczno-sanitarnych. Duża liczba skarg dotyczy ponadto czasu pracy. Od lat tak samo też pracodawcy wyjaśniają przyczyny problemów zgłaszanych inspekcji przez pracodawców.
Podobnie jak w latach ubiegłych i tym razem mówili oni, że naruszenia przepisów są wymuszone względami ekonomicznymi. Nie pierwszy też raz inspektorzy stwierdzali, że do nieprawidłowości prowadzi w zakładach pracy błędna interpretacja przepisów prawa pracy, w tym źródeł prawa wewnątrzzakładowego i przyjmowanie złych metod naliczania świadczeń. Na dyskryminację, molestowanie i mobbing wpłynęły do organów inspekcji 1952 skargi. To ok. 2 proc. wszystkich. Ich zdecydowana większość okazała się bezzasadna, a treść zarzutów o mobbing wskazuje, że jest on często mylony z innymi nieprawidłowościami występującymi w zakładach pracy. Pracownicy mobbingowani najczęściej zgłaszali niewłaściwe traktowanie przez pracodawcę, np. dyskredytowanie pracownika w obecności innych pracowników, osób trzecich, obarczanie obowiązkami niemożliwymi do wykonania. Pisano też o szykanowaniu, poniżaniu, ośmieszaniu, szantażowaniu, nękaniu, stosowaniu pomówień i oszczerstwach. W skargach na dyskryminację najczęściej zarzucano pracodawcom nierówne traktowanie przy kształtowaniu wynagrodzeń, w tym m.in. dysproporcje przy przyznawaniu nagród, premii, podwyżek. Inni czuli się dyskryminowani ze względu na płeć, wiek, narodowość czy przynależność związkową przy nawiązywaniu i rozwiązywaniu umów o pracę.