16 lat premierostwa, wcześniej 10 lat studiów. Pierre Trudeau rzetelnie przygotowywał się do kariery politycznej. Posiadał dyplomy kierunków związanych z zarządzaniem, ekonomią i politologią Uniwersytetu Montrealu, Uniwersytetu Harvarda, École des sciences politiques w Paryżu i London School of Economics.
Zaangażował się w politykę już w 1949 r., kiedy został wskazany do zasiadanie w Tajnej Radzie Królewskiej, doradzającej rządowi Kanady. Odszedł z niej po dwóch latach, po czym kontynuował praktykę prawniczą. W latach 1961-1965 pracował naukowo i wykładał na swym macierzystym uniwersytecie w Montrealu.
W 1967 r. został ministrem sprawiedliwości w rządzie Lestera Pearsona. Ten wybitny polityk i dyplomata otrzymał w 1957 r. pokojową Nagrodę Nobla za zasługi w rozwiązaniu Kanału Sueskiego.
Podczas sprawowania funkcji ministra sprawiedliwości Trudeau rozpoczął zmiany w prawie zdając sobie sprawę jak wielkie znaczenie w ewolucji społeczeństwa mają przepisy. Jedną z jego pierwszych decyzji było usunięcie z kodeksu karnego odpowiedzialności za homoseksualizm, liberalizacja prawa rozwodowego oraz dopuszczenie możliwości aborcji z przyczyn zdrowotnych.
Kiedy Pearson odszedł na emeryturę, to Trudeau przejął fotel premiera. Szesnaście lat jego rządów to jeden z najciekawszych okresów w historii Kanady. W tym czasie państwo to uniezależniło się od Wielkiej Brytanii i weszło do grona najważniejszych graczy politycznych na świecie.
Trudeau doprowadził do uchwalenia Official Languages Act w 1969 r., który podnosił język francuski do drugiego i równoprawnego z angielskim języka urzędowego. Wprowadził w 1975 r. ustawę o kontroli zarobków i cen – Wage and Price Controls, zawierającą między innymi pojęcie płacy minimalnej. Za jego najważniejsze zasługi w dziedzinie legislacyjnej uważa się uchwalenie Kanadyjskiej Karty Praw – Canadian Charter of Rights oraz Konstytucji Kanady w 1982 r.
W latach swoich rządów Trudeau konsekwentnie realizował politykę równouprawnienia kobiet. Były one wtedy po raz pierwszy przewodniczącymi senatu, Izby Gmin oraz gubernatorem generalnym. Szesnaście lat jego premierostwa to również okres wystąpień separatystów prowincji Quebec. W 1970 r. wobec wystąpień terrorystycznych w tym regionie Trudeau zdecydował się nawet wprowadzić tam stan wyjątkowy.
Gospodarczo Kanada zmieniała się już od lat 50. odmieniając swój wizerunek eksportera surowców w coraz bardziej zaawansowany kraj przemysłu maszynowego. Dopiero kryzys końca lat 70. wstrzymał dynamiczny wzrost PKB tego kraju.
Pierre Trudeau cieszył się dużą popularnością, ale był również politykiem kontrowersyjnym. Preferował dość luźny styl ubioru - często na przykład nosił sandały, a mimo dość znacznej łysiny zapuszczał dłuższe, niż inni, włosy. Podczas jednego ze spotkań z królową Elżbietą (będącą formalnie władczynią Kanady) wykonał piruet za jej plecami przebijając w ten sposób balon pompy i zadęcia. Był pierwszym politykiem zachodnim który odwiedził komunistyczne Chiny, nigdy też nie poparł interwencji w Wietnamie. Co więcej, udzielał azylu Amerykanom, którzy uciekali do Kanady przed wojskiem. Uważał się za przyjaciela Jimmiego Cartera i Fidela Castro, nie znosili się natomiast z Richardem Nixonem (który publicznie użył wobec Trudeau określenia 'asshole').
Polacy zapamiętali go przede wszystkim z popierania polityki gen. Jaruzelskiego i odmowy potępienia stanu wojennego w latach 1981-1982.
Początek lat 80. zaznaczył się w Kanadzie spowolnieniem gospodarczym. Trudeau zaczął tracić na popularności. W 1984 r. wycofał się z życia politycznego, ale nie pomogło to liberałom w wyborach. W tym samym roku konserwatyści odnieśli największe zwycięstwo w historii swej partii.
W 1971 r. Pierre Trudeau poślubił Margaret Sinclair, z którą miał trzech synów. Jeden z nich, Justin, został 19 października premierem Kanady. Ojciec nie doczekał sukcesu syna, zmarł 28 września 2000 r.