Rośnie oferta hutniczych wierzytelności
W branży hutniczej powodzeniem cieszą się przetargi organizowane przez wierzycieli na sprzedaż długów wobec dłużników. Forma wyboru oferenta staje się szczególnie popularna przy długach o znacznych nominałach. Nie zawsze ma na celu wyłonienie najlepszej oferty. Niekiedy szuka się odpowiedniego oferenta.
Do przetargu zwykle stają firmy pośredniczące, chcące dokonać zakupu na własny rachunek, lub jako reprezentanci innych podmiotów. Firmy pośredniczące na ogół są znane wśród podmiotów gospodarczych. Nie ma więc kłopotu z uzyskaniem opinii o danej firmie. Zwłaszcza że za zgodą swoich klientów oferują listy referencyjne, co ostatecznie przybliża wierzycielowi poczucie pewności zapłaty za sprzedaną należność.
O ILE zakłady hutnicze są zainteresowane sprzedażą należności pośrednikom działającym na rynku, to odwrotne zjawisko obserwuje się w obrocie stalą. Podmioty gospodarcze dążą do zmiany struktury odbiorców swoich wyrobów. Wyraźnie wolą sprzedawać firmom produkującym, nie zaś pośrednikom ani rozdrobnionym sklepom detalicznym.
Taki pogląd nie budzi emocji u pośredników handlowych. Niekiedy bywają bowiem traktowani jak zło konieczne. Konieczne, bo są dobrymi handlowcami i zapewniają zbyt produktom oferowanym przez huty. Owo „zło” to prowizje, które pobierają za usługę pośrednictwa. Widoczna jest również niechęć do rozproszonych detalistów. Preferowani odbiorcy to producenci oraz hurtownie.
WARTO odpowiedzieć na pytanie, dlaczego producenci mogą czuć się uprzywilejowani? Dostawcy wyrobów stalowych liczą na stałe kontakty handlowe. Szukają bezpiecznego, bo długotrwałego rynku zbytu. O ile pośrednik sprzedaje tylko gatunek stali, na który istnieje popyt i w przypadku załamania sprzedaży może zaprzestać zakupów u dostawcy, o tyle firma produkcyjna jest bardziej bezwładna i nie może z dnia na dzień zmienić profilu produkcji. Oznacza to, że mimo trudności ze sprzedażą finalnych produktów dalej będzie dokonywać zakupów stali.