W styczniu 2002 r. wchodzi w życie ustawa o dodatkach mieszkaniowych. Mogą się o nie ubiegać osoby, u których średni miesięczny czynsz na jednego członka rodziny nie przekracza 175 proc. kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 proc. w wieloosobowym. Pod uwagę brany jest okres 3 miesięcy przed złożeniem wniosku.
Dodatek zostanie przyznany, jeżeli powierzchnia użytkowa mieszkania nie przekracza normatywnej (np. dla jednej osoby 35 mkw.) o więcej niż 30 lub 50 proc., gdy udział pokoi i kuchni w powierzchni nie przekracza 60 proc. Dodatek będzie przyznawany w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku na okres 6 miesięcy. Jego wypłata będzie następować z góry, do 10 dnia każdego miesiąca, zarządcy domu lub osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny.
Dodatek mieszkaniowy jest równy różnicy między wydatkami poniesionymi przez ubiegającego się na świadczenia okresowe a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osoby otrzymujące dodatek. Wysokość dodatku wynosi: 15 proc. dochodów w gospodarstwie jednoosobowym, 12 proc. — w 2-4-osobowym i 10 proc. — w 5- i więcej osobowym.
Jeżeli średni miesięczny dochód będzie równy lub większy niż 150 proc. kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100 proc. w wieloosobowym, wówczas do obliczenia dodatku mieszkaniowego będą brane pod uwagę wydatki poniesione przez osoby otrzymujące dodatek wysokości 20 proc. w gospodarstwie jednoosobowym, 15 proc. — w 2-4-osobowym i 12 proc. — w 5- i więcej osobowym.